Αυτό το κείμενο στο www.newsfilter.gr είχε ως τίτλο "Το καλαμάκι ως βαρόμετρο της κοινωνίας",απολαύστε το
Προχθές μου ήρθε στο μυαλό ένα περιστατικό που είχα ζήσει πριν από αρκετά χρόνια. Ακόμα πήγαινα στο σχολείο και κάποια μέρα πήρα από ένα περίπτερο ένα κουτάκι αναψυκτικό. Λίγα μέτρα παρακάτω μου ήρθε ότι θέλω καλαμάκι. Ποτέ δεν χρησιμοποιώ καλαμάκι, αλλά εκείνη την μέρα μου κόλλησε! Πήγα, λοιπόν, στο πρώτο ψιλικατζίδικο που βρήκα και με πολύ ευγενικό τρόπο ζήτησα να μου δώσουνε ένα καλαμάκι (ήμουν έτοιμος να πληρώσω κιόλας αν ήθελαν). Η ιδιοκτήτρια, με πάρα πολύ ειρωνεία, μου έδωσε το καλαμάκι και μου είπε κάτι σαν "δεν σου δώσανε από εκεί που πήρες το αναψυκτικό?". Την ευχαρίστησα 2-3 φορές για το καλαμάκι και φεύγοντας της είπα ότι δεν έφταιγαν οι άνθρωποι, αλλά εγώ που δεν το ζήτησα.
Αυτό το θυμήθηκα προχθές γιατί έτυχε να συναντήσω το ίδιο περιστατικό 3 φορές μέσα σε μία ώρα. Τρεις διαφορετικοί άνθρωποι ζήτησαν ένα καλαμάκι από τρία διαφορετικά καταστήματα και πήραν πάνω κάτω την εξής απάντηση:
- Καλησπέρα, θα μπορούσατε να μου δώσετε ένα καλαμάκι;
- Άλλο πάλι και τούτο! Από αλλού η Coca Cola, από αλλού το καλαμάκι! Που ξανάγινε αυτό;
Όλα αυτά, καθώς έδινε το καλαμάκι στον κύριο. Αυτή ήταν η μία από τις τρεις περιπτώσεις και μετέφερα τον διάλογο ακριβώς όπως έγινε. Μπορείτε να φανταστείτε πως και τα άλλα δύο περιστατικά ήταν πάνω κάτω τα ίδια.
Τώρα, σκέφτομαι εγώ ...; ένα πακέτο καλαμάκια κοστίζει στο τοπικό super market περίπου 1,5 ευρώ και περιέχει 100 καλαμάκια. Αυτό σημαίνει ότι το κάθε καλαμάκι κοστίζει 1,5 λεπτό. Αν υποθέσουμε ότι το μαγαζί τα αγοράζει σε μεγάλες ποσότητες και μάλιστα από αποθήκη, είναι ασφαλές να εικάσουμε ότι το ένα καλαμάκι κοστίζει λιγότερο από 1 λεπτό!
Και ερωτώ ...; Για ποιο λόγο χαλάνε οι άνθρωποι τις καρδιές τους για κάτι αξίας λιγότερης από ένα λεπτό του ευρώ; Εγώ ήμουν μπροστά σε αυτό το περιστατικό και ένιωσα πάρα πολύ άσχημα για αυτό τον άνθρωπο που ευγενικότατα ζήτησε ένα καλαμάκι (αξίας ενός λεπτού) και αυτό που πήρε σαν απάντηση ήταν ειρωνεία, δυσπιστία και αγένεια.
Γιατί συμβαίνει αυτό στην σημερινή κοινωνία?
Το ερώτημα
δύναται να παραμείνει ίδιο
αντιστρέφοντας τις καταστάσεις. Εξηγούμαι]
κάποιες φορές η ζωή μας περιστρέφεται και κάνει κύκλους γύρω από αυτο που θεωρούμε σημαντικό
Το γραφείο με τους ογκώδης φακέλους , στίβα πάνω του και τις υποχρεώσεις τις δουλειάς να τρέχουν και να απορροφούν τόση ενέργεια από τα απογεύματα, τα σάββατα και τις κυριακές ...ένας κύκλος που δεν κλείνει...και τα γρανάζια τους δεν αφήνουν περιθώρια αλλά κάνουν σημαντικές περικοπές από άλλα πράγματα που είναι τόσο σημαντικά δίπλα
Μια παράλλογη κατάσταση για ανθρώπους που αναλλώθηκαν στα πανεπιστήμια για να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολλο υπηρεσίες..ή για να παίξουν μονόπολη Παράλληλα με το κύριο επάγγελμα για να παίξεις καλά μονόπολη απαιτεί συνήθως να υπάρχουν και άλλες ενασχολήσεις
Ξυπνώντας άλλοτε χαράματα γιατί έτσι το απαιτεί η φύση του επαγγέλματος...πίσω από τα παράθυρο στο περίπτερο με πρησμένα από τον ύπνο μάτια ή στο μικρό μαγαζάκι, μέσα από δεκάδες χιλιόμετρα κάθε μέρα, γιατί και η ζωή απλά δεν είναι εύκολη μερικές φορές αλλά ένα γρανάζι που κινεί τα βήματα της καθημερινότητας
Τόσο που δεν αφήνει περιθώρια να κάνουμε τον κόπο να την κοιτάξουμε και λίγο διαφορετικά, μέσα από μια άλλη οπτική
Κολάμε σε πράγματα που θεωρούμε εμείς σημαντικά ισοπεδώνοντας την τέχνη της ζωής και η όψη που αποχτάμε μερικές φορές στο πρόσωπο..είναι ίσως και για γέλια Κυκλοφορούν και ιδιαίτερα σπαστικές φυσιογνωμίες, ευτυχώς στατιστικά αυτό είναι μάλλον σπάνιο και απαιτεί διαχείρηση όταν βρεθούν στον δρόμο σου (το θέμα είναι να περισσέψει από τον δικό σου χρόνο για να το διευθετήσεις )
Όμως τι είναι αυτή η ζωή τελικά...και ποιος κινεί αυτά τα βήματα Έχω τις απαντήσεις, ρητορική η πρόταση
Κι όμως, η απάντηση δόθηκε, και μάλιστα ευθέως]...
- Άλλο πάλι και τούτο! Από αλλού η Coca Cola, από αλλού το καλαμάκι! Που ξανάγινε αυτό;
....
αι ερωτώ ...; Για ποιο λόγο χαλάνε οι άνθρωποι τις καρδιές τους για κάτι αξίας λιγότερης από ένα λεπτό του ευρώ; Εγώ ήμουν μπροστά σε αυτό το περιστατικό και ένιωσα πάρα πολύ άσχημα για αυτό τον άνθρωπο που ευγενικότατα ζήτησε ένα καλαμάκι (αξίας ενός λεπτού) και αυτό που πήρε σαν απάντηση ήταν ειρωνεία, δυσπιστία και αγένεια.
Γιατί συμβαίνει αυτό στην σημερινή κοινωνία?
[/quote]
Γιατί ήταν εξαιρετική αγένεια και σχετικά ειρωνική η κίνηση να μπουν σ' ένα μαγαζί, έχοντας προηγουμένως αγοράσει κάτι απ' τον "ανταγωνιστή". Για σκεφτείτε το: ένα περίπτερο, π.χ., στη γωνία κι από πίσω το μίνι μάρκετ. Αγοράζουν όλοι το αναψυκτικό τους απ' το περίπτερο (κατανάλωση και κέρδος για τον περιπτερά, νέες παραγγελίες προϊόντων κλπ). Και μετά πάνε από πίσω για να ζητήσουν κάτι που έχει τόσο μικρή αξία ώστε να δίνεται δωρεάν. Και τα ράφια με τα αναψυκτικά παραμένουν γεμάτα στο μίνι μάρκετ. Έσοδα μηδέν. Και τα έξοδα τρέχουν.... Πώς πρέπει να αισθανθεί ο ιδιοκτήτης εκείνη την ώρα; Δεν θα αναρωτηθεί γιατί τον εξευτελίζουν έτσι οι άνθρωποι; Γιατί δεν σέβονται την επαγγελματική του ταυτότητα και μπαίνουν στο μαγαζί του, όχι για να ψωνίσουν αλλά για να ζητήσουν κάτι που θα εξυπηρετήσει την αγορά που έκαναν αλλού;
Κοινώς, όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας. Και πολλές φορές υποτασσόμαστε τόσο πολύ στις δικές μας επιθυμίες που ούτε καν μπαίνουμε στον κόπο να βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου.
Πώς να μη συμβαίνει, λοιπόν, αυτό στη σημερινή κοινωνία;
Η γλώσσα του εμπορίου έχει τη δική της ψυχρή λογική και τον δικό της κώδικα επικοινωνίας... ;-)
Κατά συνέπεια, δεν το βρίσκω παράλογο να κολλάει κάποιος, που σκέφτεται και λειτουργεί έτσι, ακόμα και στο ελάχιστο υποθετικό κέρδος από τα φαινομενικά ασήμαντα...