Θεωρώ ότι η ζήλεια είναι ένας από τους αυτόματους μηχανισμούς που αλλοτριώνουν τον άνθρωπο...
Eίναι ένα πολύ συχνό γνώρισμα στον χαρακτήρα πολλών ανθρώπων όσον αφορά στις σχέσεις ζευγαριών!
Πουθενά αλλού δεν είμαστε τόσο ευαίσθητοι και τρωτοί όσο στην αγάπη...
'Αν ένας από το ζευγάρι στραφεί με μεγάλη προθυμία σ΄ έναν άλλο άνθρωπο, μέσα μας μεγαλώνει το αίσθημα της αγωνίας ότι αυτός μπορεί να αγαπήσει τον άλλον πιο πολύ από εμάς. Ακόμα και η αληθινή αγάπη φοβάται την απώλεια της αγάπης...
Βέβαια, από το σημείο αυτό, μέχρι το στάδιο της αρρωστημένης ζηλοτυπίας, υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά!
Η ζωή του ζηλότυπου, μέσα από μικροπράγματα και δηλητηριώδεις υποψίες, μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε κόλαση! Η αστάθειά του και ο εσωτερικός εξαναγκασμός τον οδηγούν σε ακυριάρχητους τρόπους συμπεριφοράς.
Υποταγμένος στην αμφισβήτηση της αγάπης του άλλου και σε εσφαλμένες εκτιμήσεις εύκολα γίνεται πρόξενος δυστυχίας.
Το πείσμα και η οξύτητα με τα οποία ο ζηλότυπος υπερασπίζεται την άποψή του, φτάνουν καμιά φορά μέχρι την παραφροσύνη.
Θεωρείται ότι η πηγή όλου αυτού του κακού βρίσκεται μάλλον στην παιδική ηλικία. Εκείνος που ζηλεύει δεν γνώρισε, μέσα στους κόλπους της οικογένειας, την πραγματική αγάπη κι έτσι από παιδί άρχισε να την αμφισβητεί.
Η αμφιβολία αυτή μεγάλωσε μαζί του και δηλητηριάζει πλέον όλες του τις σχέσεις.
Με βάση τα βιώματά του, δεν μπορεί να φανταστεί ότι κάποιος μπορεί να τον αγαπήσει ειλικρινά...
Και μάλλον οι ζηλότυποι δεν αγαπούν ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό.
Κρατώντας τις εντυπώσεις που είχαν από παιδιά, έχουν μάθει να περιφρονούν, να υποτιμούν ή και να μισούν ακόμα τον εαυτό τους..
Άθελά τους, μεταβιβάζουν το μέτρο της αυτοεκτίμησής τους και στους άλλους.
Έχουν την έμμονη ιδέα ότι οι άλλοι δεν σκέφτονται παρά μόνο πως θα τους περιφρονήσουν, θα τους απατήσουν και θα τους καταστρέψουν ψυχικά!
Η ζηλοτυπία λοιπόν ξεκινά από ένα διαρκές αίσθημα κατωτερότητας...
Ο ζηλότυπος ζει έγκλειστος σε μία φυλακή που δημιουργεί με τα ίδια του τα χέρια! Πάσχει από τον ίδιο τον εαυτό του και τη ζωή του!
pixie
είπα και εγώ αφου είδα φως....ας μπώ :grin: :grin: :grin: :grin:
Τουλάχιστον,έφερες σακκούλα να πάμε για χόρτα;
:mrgreen: :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:
Γεγονός είναι ότι η φύση κατευνάζει τα πνεύματα! ;-)
Και μια που βρήκαμε το μαχαίρι, ας κόψουμε και μερικές ''παπαρούνες'' [ειδική ποικιλία]... ;-) :smile:
(http://www.a33.gr/files/images/6331/1112.jpg)
NOMIZΩ ΠΩΣ ΟΤΙ ΜΑΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΘΕΤΙΚΟ Η ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΜΑΣ.ΑΠΟ ΚΕΙ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΟΛΑ.ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΕΙ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΙ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΙ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΠΙΟ ΤΡΥΦΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ,ΑΥΤΑ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΟΛΗ ΜΑΣ ΤΗΝ ΖΗΣΗ..ΓΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΩΣ ΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ (ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ).ΕΜΕΙΣ ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΑΝ ΕΞΑΙΡΕΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.ΠΡΟΣΟΧΗ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΙΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΨΥΧΟΥΛΕΣ....
Η ζήλια είναι αποτέλεσμα της κακής γνώμης που μπορεί να έχει κάποιος για τον εαυτό του αλλά και αποτέλεσμα της συνεχούς αρνητικής αυτοκριτικής. Η συνεχής αυτή αυτοκριτική προς την προσωπικότητα του και τα αποκτήματα του, τον οδηγεί προς την ζήλεια και την αυτοκαταστροφή!
[quote user="pixie" post="320033"]:mrgreen: :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:
Γεγονός είναι ότι η φύση κατευνάζει τα πνεύματα! ;-)
Και μια που βρήκαμε το μαχαίρι, ας κόψουμε και μερικές ''παπαρούνες'' [ειδική ποικιλία]... ;-) :smile:
(http://www.a33.gr/files/images/6331/1112.jpg)[/quote]
(http://www.a33.gr/files/images/6331/vbulletin3_logo_white.gif)
Δεν μπορεί να δηλώνει αγάπη για τον άλλον, η ζήλεια, ας μην γελιόμαστε! Την ζήλεια πρέπει να την ελέγχουμε όλοι μέσα σε μια ερωτική σχέση, γιατί η κακή χρήση του μηχανισμού της ζήλειας, φέρνει χωρισμό.
Είναι κρίμα, αντί να ενεργοποιείς κάθε δημιουργικό και όμορφο συναίσθημά σου, να αναλώνεσαι σε ατέλειωτους καβγάδες και τελικά αντί να διορθώσεις κάτι στη σχέση σου, την αποδυναμώνεις! Και ενδεχόμενα, απομακρύνεις τον σύντροφό σου γκρεμίζοντας κάθε όμορφη στιγμή ακόμα και τα θεμέλια της σχέσης...
Δεν υπάρχει κάτι πιο κωμικό από τις παρανοϊκές σκηνές ενός ζηλότυπου! Το να παίρνει κάποιος ορισμένα ερεθίσματα από το περιβάλλον και να δημιουργεί κατά φαντασία σενάρια, είναι αρκετά αρρωστημένο.
Και σας πληροφορώ ότι είναι πολύ εύκολο να παρερμηνευτεί η πραγματικότητα και να δημιουργηθούν ζηλοτυπικά συναισθήματα, αφού καμιά φορά οι συμπτώσεις είναι φοβερές!
Δεν θεωρώ, λοιπόν, τη ζήλεια δημιουργικό συναίσθημα...
Εννοείται πως όχι βέβαια, με τίποτα δεν υποβιβάζουμε τα ατομικά μας δικαιώματα προσωπικής εξέλιξης επειδή μπαίνουμε στη διαδικασία της σχέσης!
Διατηρούμε τα στοιχεία της αυτάρκειάς μας, ο σύντροφός μας το ίδιο, κι ανάμεσά μας δημιουργείται μια τρίτη πραγματικότητα - η σχέση - όπου βάζουμε τα κοινά μας στοιχεία, την αμοιβαιότητά μας, τις μικροσυμβάσεις μας, πολλή αυτοδιάθεση και αγάπη και κυρίως εμπιστοσύνη!
Ζήλεια δεν χρειάζεται να βάλουμε... Δεν μας ανήκει η ζωή του άλλου, δεν υπάρχουν ιδιοκτησίες... ;-)
pixie
δεν ξέρω κατά πόσο είναι φυσικό αυτό, γιατί λογικά ένα κοματάκι από ζήλια είναι μέρος από τα παιχνιδάκια μιας σχέσης,
δεν ένοιωσα κάτι τέτοιο σε υγιείς συνθήκες ποτέ
Που σημαίνει πως από όπου και αν προέρχονται οι ρίζες της, είναι κάτι το παθογενές σε μια σχέση.... πως υπάρχει πρόβλημα γενικότερα και ίσως να είναι μια εκδήλωση εκεί όπου βαθύτερα να υπάρχουν και άλλα προβληματα
Ακατανόητο είναι και όταν ο ένας σύντροφος έχει την βεβαιότητα (εκτός και αν όντως είναι τόσο ηλίθιος) πως ο άλλος δεν είναι πιστός ...είτε λόγω απόστασης ή επιλογών , και συνήθως επιλέγει να ζει με αυτή την κατάσταση
[quote user="kataigida" post="320041"] ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΩΣ ΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ (ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ).ΕΜΕΙΣ ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΑΝ ΕΞΑΙΡΕΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.ΠΡΟΣΟΧΗ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΙΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΨΥΧΟΥΛΕΣ....[/quote]
γενικότερα ναι, και αυτό ειναι το σημαντικότερο
[quote user="pixie" post="320063"]...γιατί η κακή χρήση του μηχανισμού της ζήλειας, φέρνει χωρισμό. [/quote]
Tι σημαίνει καλή ή κακή χρήση;Καλό είναι να μην υπάρχει ζήλεια σε έναν δεσμό.
[quote user="larus audouinii" post="320078"]γενικότερα ναι, και αυτό ειναι το σημαντικότερο[/quote]
Αφού λέει "Στέλλα φύγε"...εσύ γιατί είσαι συνέχεια εδώ; :razz:
μα μπήκα να γράψω πως δε φεύγω !!!!
γιατί δηλαδή εσυ με προκαλαμβάνεις ε ; :razz:
[quote user="Gerogriniarhs" post="320081"][quote user="pixie" post="320063"]...γιατί η κακή χρήση του μηχανισμού της ζήλειας, φέρνει χωρισμό. [/quote]
Tι σημαίνει καλή ή κακή χρήση;Καλό είναι να μην υπάρχει ζήλεια σε έναν δεσμό.[/quote]
Είμαι κάθετα αρνητική με το θέμα της νοσηρής αποκλειστικότητας και της έντονης ζήλειας που προκύπτει με τη μορφή διεκδίκησης του άλλου μέσα σε μια ερωτική σχέση. Κι είναι ύποπτο βέβαια και οτιδήποτε εκφράζεται υπό τη μορφή ιδιοκτησίας.
Να καπηλεύεται τον προσωπικό μου χώρο και τα όρια μου, εκβιάζοντας τα συναισθήματά μου και κουρελιάζοντας την ατομική μου ανάπτυξη προκειμένου να με κατέχει. Να κουνάει κάποιος τα νήματα κι εγώ ν' ακολουθώ...
Σε κανέναν δεν χαρίζομαι και κανείς δεν μου ανήκει!
Ας αναφερθούμε τώρα και σε άλλη μορφή ζήλειας, πλην της ερωτικής... Σχεδόν κανείς δεν αντιλαμβάνεται ότι όταν ζηλεύει δεν είναι ο εαυτός του, αλλά μία αυτόματη μηχανή που δίνει το δυναμικό της στο να μιμείται, άρα μειώνεται η σωστή λειτουργία της ορθολογικής σκέψης.
Ζηλεύω, λοιπόν, θα μπορούσε σημαίνει ότι θεωρώ τον εαυτό μου ή ίσο με κάποιον ή και καλύτερό του, αλλά αδικημένο από εξωτερικές συνθήκες! ‘Αρα οφείλω να κάνω κάτι θεαματικό για να ξεχωρίσω και να το αποδείξω! Να προκαλέσω τα φώτα! Να τραβήξω την προσοχή!
Όταν, δηλ., κάποιος θεωρεί ότι οι δικές του συνθήκες είναι ή ατυχείς ή δεν είναι κοινωνικά αποδεκτές, οπότε η πληρότητα και η αναγνώριση είναι κάτι το αδιανόητο στο βαθμό που το επιθυμεί. Όταν θεωρεί ότι αυτός αξίζει τη θέση που έχει κερδίσει με την αξία του κάποιος άλλος.
'Ετσι, εξομοιώνει τον εαυτό του με κάποιον άλλο και επιθυμεί να έχει την ίδια μοίρα με εκείνον.
Χωρίς να το καταλαβαίνει, γιατί αυτό συμβαίνει αυτόματα, χάνει κομμάτι της δικής του υπόστασης που, αν λειτουργούσε διαφορετικά, θα μπορούσε να ΄ταν μοναδική και ανεπανάληπτη!!!
Με λίγα λόγια, ζηλεύω θα μπορούσε να σημαίνει ότι, αρνούμαι τον εαυτό μου, μιμούμαι κάποιο ξένο πρότυπο, δεν έχω μια εντελώς δική μου ταυτότητα ή νιώθω ότι δεν μπορώ να έχω ή δεν μπορώ να φτάσω στο επίπεδο ύπαρξης εκείνου που ζηλεύω, οπότε κάνω έως και ακραία πράγματα για να προκαλέσω την προσοχή...
pixie
δε με λενε Στελλα ηλιθιε!
και τελειωνε επιτελους με εκεινες τις ρημαδοπατατες γιατι σκυλοπεινασα...
:shock: :shock: :shock: :shock: :roll: :roll: :razz:
''Με λίγα λόγια, ζηλεύω θα μπορούσε να σημαίνει ότι, αρνούμαι τον εαυτό μου, μιμούμαι κάποιο ξένο πρότυπο, δεν έχω μια εντελώς δική μου ταυτότητα ή νιώθω ότι δεν μπορώ να έχω ή δεν μπορώ να φτάσω στο επίπεδο ύπαρξης εκείνου που ζηλεύω, οπότε κάνω έως και ακραία πράγματα για να προκαλέσω την προσοχή.''
Και συνεχίζω επί του θέματος...
Υπάρχει και η προσωπική ζήλεια με έντονο το σημείο σύγκρισης ως βάση.
Είναι η ζήλεια που οδηγεί κάποιους να φθονούν άλλους ανθρώπους επειδή κατέχουν υλικά αγαθά [περιουσίες, σπίτια κλπ.] ή είναι προικισμένοι με ξεχωριστά πνευματικά χαρίσματα ή ταλέντα ή κατέχουν καίριες κοινωνικές θέσεις ή ακόμα επειδή απλά είναι ευτυχισμένοι και ισορροπημένοι!
Κι αυτό είναι αρκετό για να τους κάνει να υποφέρουν και να φθείρονται μέσα τους έως σημείου χαιρεκακίας.
[quote user="pixie" post="320332"]:shock: :shock: :shock: :shock: :roll: :roll: :razz:
''Με λίγα λόγια, ζηλεύω θα μπορούσε να σημαίνει ότι, αρνούμαι τον εαυτό μου, μιμούμαι κάποιο ξένο πρότυπο, δεν έχω μια εντελώς δική μου ταυτότητα ή νιώθω ότι δεν μπορώ να έχω ή δεν μπορώ να φτάσω στο επίπεδο ύπαρξης εκείνου που ζηλεύω, οπότε κάνω έως και ακραία πράγματα για να προκαλέσω την προσοχή.''
Και συνεχίζω επί του θέματος...
Υπάρχει και η προσωπική ζήλεια με έντονο το σημείο σύγκρισης ως βάση.
Είναι η ζήλεια που οδηγεί κάποιους να φθονούν άλλους ανθρώπους επειδή κατέχουν υλικά αγαθά [περιουσίες, σπίτια κλπ.] ή είναι προικισμένοι με ξεχωριστά πνευματικά χαρίσματα ή ταλέντα ή κατέχουν καίριες κοινωνικές θέσεις ή ακόμα επειδή απλά είναι ευτυχισμένοι και ισορροπημένοι!
Κι αυτό είναι αρκετό για να τους κάνει να υποφέρουν και να φθείρονται μέσα τους έως σημείου χαιρεκακίας.[/quote]
Το κυριότερο, δε, χαρακτηριστικό τους είναι η μιζέρια. Η απόλυτη μιζέρια, θα μπορούσα να πω!
''Στέλλα, φύγε'' ο ένας...''Στέλλα, φύγε'' η άλλη...το χάσαμε το Γλάρι πατριώτ'
μωρέ τεράστειο κεφάλαιο η ζήλια ..
ευτυχώς βλέπω να ασχολείστε μόνο με το κομμάτι των σχέσεων οπότε .. ας καταθέσω κι εγώ..
που είμαι μια δηλωμένη ζηλιάρα επί του θέματος !!!
και που όταν απέχει από υστερισμούς και καταπιεστικές υπερβολές .. βρίσκω πως είναι απόλυτα υγιές συναίσθημα ...
εώς και απαραίτητο συστατικό στη ζωή ενός ζευγαριού, κάτι σαν το αλάτι στο φαΐ ...
κι εγώ ζηλεύω! ναι σας λέω!! ζηλεύω κάθε λεπτό του μακριά μου ... ζηλεύω τον αέρα που αγγίζει το κορμί του ...
ζηλεύω τα πάντα πάνω στα οποία ακουμπάει τη ματιά του ...
και το ξέρει πως μου συμβαίνει αυτό ... χωρίς να το πω.. χωρίς να του ζητήσω κάτι ..
όχι, δε τον θέλω σε χρυσό κλουβάκι που μόνο εγώ θα μπορώ να ανοίγω ...
θέλω να θέλει να τα κάνει όλα πέρα -στο βαθμό του εφικτού πάντα .. δε παραλογίζομαι- για μένα !!!
όπως άλλωστε κάνω κι εγώ γι αυτόν ...
εν κατακλείδι , εγώ δε θα έλεγα ζήλια αυτό που συμβαίνει ..
θα το οριοθετούσα με το στίχο της Γαλάνη ]
Σημαντικό κομμάτι στο κεφάλαιο της ζήλιας και η εκδίκηση βέβαια...
Η εκδίκηση μάλλον αφορά σε άτομα που δεν έχουν αντιληφθεί καν τον οδηγό της ψυχικής τους εξέλιξης! Συνεπώς απουσιάζει και η βάση για σωστή ηθική εκτίμηση, κοινωνική γνώση, ανθρώπινους κώδικες συμπεριφοράς.
Για να υπάρξει εκδίκηση, σαφώς προυπάρχει μνησικακία κι άλλα χαριτωμένα συμπλεγματικά!
;-)
Δυστυχώς οι διεγέρσεις της ζήλιας φτάνουν καμιά φορά σε εξαιρετικά υψηλούς βαθμούς και δυστυχώς, επίσης, δεν εκδηλώνονται πάντα άμεσα και ευθύγραμμα, αλλά καλύπτονται πολύ καλά.
Παράδειγμα? Κάποιος θα μπορούσε να κρύβεται πίσω από μια λεπτή μορφή κριτικής στάσης, που δεν μπορούμε καν να αντιληφθούμε ότι είμαστε στο στόχαστρό του...
Εννοείται πως κανένας άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του δεν αναλώνεται σε διαδικασίες και στρατηγική εκδίκησης, που ως έννοια απλά πιστοποιεί την κακή ποιότητα του ανθρώπου που λειτουργεί μέσα του με εχθρικά συναισθήματα...
Μπορεί να είμαι πολύ αισιόδοξη, αλλά νομίζω πως η ζήλια ελέγχεται τονώνοντας λιγάκι την αυτοεκτίμησή μας ή μάλλον, ακόμα καλύτερα, δημιουργώντας μικρές ασφάλειες με μια θετική εικόνα για τον εαυτό μας!
Αρκεί αυτή η εικόνα που θα πλάσει κανείς για τον εαυτό του να μη βασίζεται στην πλάνη - ενίοτε και την παραπλάνηση των άλλων.
Διότι τα αποτελέσματα που θα φέρει μπορεί να είναι ακόμη και καταστρεπτικά.
Για τη σχέση βεβαίως βεβαίως. :razz: ;-) :cool:
Μα μια θετική εικόνα ανταποκρίνεται πάντα σε πραγματική επάρκεια στοιχείων κι όχι στην πλάνη.
Στο προφίλ του ατόμου που ζηλεύει κατοικοεδρεύουν ''κακά'' συναισθήματα: κόμπλεξ, αυτο-αμφισβήτηση, έλλειψη εμπιστοσύνης, καχυποψία, ναρκισσισμός, κτάθλιψη, μειωμένος αυτοσεβασμός... τι να πρωτοπούμε! Αυτά όντως μπορούν να γίνουν πρόξενοι καταστροφής των ισορροπιών στις σχέσεις.
Κι όταν αναφερόμαστε σε τόνωση της καλής εικόνας, εννοούμε να ξεμπερδεύουμε με όλα αυτά τα συναισθηματικά δηλητηριώδη σκουπίδια, και το μοναδικό αντίδοτο είναι η πίστη στον εαυτό μας κι εδώ κολλάνε κι όλα αυτά τα όμορφα θετικά μηνύματα που διάβασα χθες από σένα στο θέμα της ''Αβεβαιότητας''... ;-)
Όντως, έτσι είναι.
Δεν σου έχει τύχει όμως να αντιμετωπίσεις καταστάσεις όπου κάποιοι, στο όνομα αυτής της "τόνωσης" του εγώ τους, καταφεύγουν σε ψέμματα; και πλάνες;
Ναι, ξέρω. Τον εαυτό τους κοροϊδεύουνε πρώτα και πριν απ' όλους. Εν τω μεταξύ όμως, και μέχρι να τους πάρει κανείς είδηση, έχουνε καταφέρει να δημιουργήσουνε καταστάσεις.... έως και τραγελαφικές!
Πω πω..... να 'ξερες τι μου θύμισες τώρα.....................
Τελικά, η αυτοπεποίθηση είναι καταλυτική, όχι απλά σημαντική. Ευτυχώς που κι εγώ κι η κολλητή μου διαθέτουμε μπόλικη. Κι όταν, τότε, στις αρχές της γνωριμίας μας, κάποια """""""""φίλη""""""""""" της τής είχε κάνει τη ζωή ποδήλατο, ήμουνα κι εγώ ένας από τους ανθρώπους που της μίλησε ανοιχτά. Και ωμά. Και είχε την δύναμη και το κουράγιο όχι απλά να μας ακούσει όλους μας αλλά να μας απαντήσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Η τύχη της εν λόγω """""""""φίλης""""""""""" δεν αναζητήθηκε ποτέ. Κι από κανέναν. :razz:
(Ξέχασα το θέμα... αλλά δεν πειράζει. Λέω να κάνω ένα τηλεφώνημα. ;-) ).
Βρε Βελουδένια, αν η επιλογή κάποιου είναι να λειτουργεί ως παραπλανητικός κλόουν απέναντι στους άλλους με τελικό αποδέκτη τον ίδιο του τον εαυτό, τότε μιλάμε για ηθικό μαζοχιστή!
Τίποτα, εγώ νομίζω ότι όλη αυτή η διαδικασία της ζήλιας, όπου κι αν απευθύνεται, είναι χάσιμο χρόνου και δείχνει χαμηλή αυτοεκίμηση. Δεν υπάρχουν ιδιοκτησίες, δεν μας ανήκει η ζωή κανενός και οφείλουμε να σεβόμαστε την έννοια του προσωπικού χώρου και την ατομική εξέλιξη όπως και τις επιλογές του άλλου ακόμα και μέσα στο γάμο.
Δεν ξέρω πόσο σχετικό είναι, αλλά το αναφέρω - γιατί για μένα είναι καθοριστικός παράγοντας το να μην σταματάει η προσωπική ανάπτυξη μέσα στις σχέσεις - χρεώθηκα λοιπόν 2 διαζύγια ακριβώς γιαυτό το λόγο: τη ζήλια!
Μου ήταν αδιανόητο να διακυβεύεται η ελευθερία μου! Εννοείται πως το κόστος της απόφασής μου το πληρώνω ακόμα...
[quote user="pixie" post="332978"]Βρε Βελουδένια, αν η επιλογή κάποιου είναι να λειτουργεί ως παραπλανητικός κλόουν απέναντι στους άλλους με τελικό αποδέκτη τον ίδιο του τον εαυτό, τότε μιλάμε για ηθικό μαζοχιστή!
[/quote]
Μα έχεις την εντύπωση πως το αντιλαμβάνεται; ή ότι το κάνει συνειδητά; Δεν το νομίζω!
Ως προς τον χαρακτηρισμό, συμφωνώ απόλυτα και επαυξάνω!
[quote user="pixie" post="332978"]
Τίποτα, εγώ νομίζω ότι όλη αυτή η διαδικασία της ζήλιας, όπου κι αν απευθύνεται, είναι χάσιμο χρόνου και δείχνει χαμηλή αυτοεκίμηση. Δεν υπάρχουν ιδιοκτησίες, δεν μας ανήκει η ζωή κανενός και οφείλουμε να σεβόμαστε την έννοια του προσωπικού χώρου και την ατομική εξέλιξη όπως και τις επιλογές του άλλου ακόμα και μέσα στο γάμο.
Δεν ξέρω πόσο σχετικό είναι, αλλά το αναφέρω - γιατί για μένα είναι καθοριστικός παράγοντας το να μην σταματάει η προσωπική ανάπτυξη μέσα στις σχέσεις - χρεώθηκα λοιπόν 2 διαζύγια ακριβώς γιαυτό το λόγο: τη ζήλια!
Μου ήταν αδιανόητο να διακυβεύεται η ελευθερία μου! Εννοείται πως το κόστος της απόφασής μου το πληρώνω ακόμα...[/quote]
Το κακό δεν είναι αυτά που χρεώθηκες/χρεώνεσαι.
Το κακό είναι ο χαμένος χρόνος. Όταν έχει υπάρξει και κάποιο καλό αποτέλεσμα από την όλη διαδικασία, τότε ξέρεις πως δεν πήγε ολοκληρωτικά χαμένος.
Τι γίνεται όμως όταν το αποτέλεσμα είναι ένα μηδέν εις το πηλίκο;
Όντας φύσει αισιόδοξη, ακόμη κι από μια τέτοια κατάσταση λέω "πάλι καλά, τουλάχιστον έμαθα τι να αποφεύγω". Τίποτα δεν θα αφήσω να πάει χαμένο. Και πάλι όμως... δεν είναι να αναρωτιέσαι; :roll:
Επανήρθα... :mryellow:
Λοιπόν, εκείνο που δεν καταλαβαίνω εγώ και το θεωρώ χάσιμο δημιουργικού και παραγωγικού χρόνου, είναι το να υπακούμε στα φούμαρα που μας ψιθυρίζει στ΄αφτί η κάθε καχυποψία μας ή μια κακή εκτίμηση ή μια ψυχολογική παρεξήγηση ή μια σύμπτωση, και το επιτρέπουμε να λειτουργεί ως πραγματικότητα!
Ακόμα και μια λέξη έχει τη δύναμη να πυροδοτήσει την πρόκληση στο μυαλό κάποιου που ζηλεύει παθολογικά. Η λέξη ''απάτη'' αναβοσβήνει μπροστά στα μάτια του και στη συνέχεια κάνει τα πάντα να αποδείξει σωστό το ζηλότυπο παραλήρημά του...
Κι αναφερόμενη στη δική μου εμπειρία, ήτανε σκαλοπάτια για μένα, πάτησα πάνω τους χρησιμοποιώντας θετικά κάθε αδιέξοδο ή δυσκολία [που ήταν πολλές], οπότε όλο αυτό τελικά έγινε ένα σοβαρό πεδίο αναβαθμών στη ζωή μου...
Αυτό που φαινομενικά φύτρωσε από το μηδέν μιας σχέσης, για μένα ήταν ένα δυνατό μάθημα!
Λογικά, οφείλω ευγνωμοσύνη στη ζήλια... :mrgreen:
;-)
Η διαφορά μας είναι πως εγώ δε λέω για ένα ψίθυρο ή μια υποψία.
Αλλά για τη ζήλεια των άλλων που βίωσα.
Αλλά και πάλι... μαζί σου! Οφείλω κι εγώ ευγνωμοσύνη στη ζήλια - τους. Γιατί με μάθανε να μην δέχομαι στη ζωή μου κανέναν που να νιώθει μειονεκτικά απέναντί μου. :mrgreen: ;-) :cool:
(Υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη φράση που ξεστόμισε δις ένας γνωστός και μη εξαιρετέος πρώην μου την οποία έχω κάνει παντιέρα επί του θέματος! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα)
(Μήπως το θέμα να γίνει "ζήλειά τους" - παράφραση του τίτλου γνωστού άσματος; :razz: )
[quote user="black_velvet" post="332987"] Γιατί με μάθανε να μην δέχομαι στη ζωή μου κανέναν που να νιώθει μειονεκτικά απέναντί μου.[/quote]
Πολύ σωστό αυτό! Το παιχνίδι στις ανθρώπινες σχέσεις πρέπει να παίζεται με ίσους όρους.
Δεν υπάρχουν μαγικές φόρμουλες για να αναπτύξεις ένα δημιουργικό τρόπο ζωής, είναι αρκετό να δεχόμαστε την ισότητα και να διατηρεί ο καθένας την ταυτότητά του...
ΥΓ. Τώρα μην το παρεξηγήσεις, αλλά εσύ κι εγώ θα μείνουμε στο τέλος να ψάλλουμε τον ύμνο της ανεξαρτησίας και της γυναικείας αξιοπρέπειας, μου φαίνεται... :mrviolet: :lol:
Δοθείσης ευκαιρίας...
'Αραγε υπάρχει γιατρικό για τη ζήλεια? Εκτός από τις βαθιές ανάσες... Κάτι, τέλος πάντων, που να μπορεί να καλμάρει αυτόν το οξύ και φθοροποιό πόνο της καχυποψίας και της οργής!
Μια ζήλεια περαστική και με καλοήθη μορφή, μπορεί να την έβρισκα και ενδιαφέρουσα. Αλλά η τυφλή, παρανοϊκή, νοσηρή κατάσταση και παθολογική μανία - το σύνδρομο του Οθέλλου που λένε οι ψυχίατροι - είναι σκέτη καταστροφή! Εξαιρετικά ταπεινωτική και επώδυνη για όλους αυτή η μορφή ζήλιας... :sad:
Νομίζω πως η ζήλεια είναι μια ανασφάλεια που φοβάται τις ευθύνες!
Οπότε και τις μεταθέτει στο αντικείμενο πόθου της..
Η καταπολέμησή της είναι πιστεύω υπόθεση ατομική.
Έχω γνωρίσει ζηλιάρη που θεωρούσε γιατρικό το ¨ κάνω(…)κι εγώ αυτό που φαντάζομαι ότι κάνει¨ ..
προσοχή
δεν πιάνει
:twisted:
[quote user="kapoia_za" post="340809"]Νομίζω πως η ζήλεια είναι μια ανασφάλεια που φοβάται τις ευθύνες!
Οπότε και τις μεταθέτει στο αντικείμενο πόθου της..
Η καταπολέμησή της είναι πιστεύω υπόθεση ατομική.
Έχω γνωρίσει ζηλιάρη που θεωρούσε γιατρικό το ¨ κάνω(…)κι εγώ αυτό που φαντάζομαι ότι κάνει¨ ..
προσοχή
δεν πιάνει
]
Δηλαδή, οδόντα αντί οδόντος;
Χμμμ... ναι. Η εκδίκηση ανήκει κι αυτή στα χαρακτηριστικά αυτών που ζηλεύουνε. Έχεις δίκιο. Και γίνονται τουλάχιστον θλιβεροί, ειδικά όταν έρχονται να σου σερβίρουνε το κρύο πιάτο όταν έχουνε περάσει πια κάποια χρόνια. Και, φυσικά, το μόνο που καταφέρνουνε είναι να γελοιοποιούνται - για άλλη μια φορά!
Μακάρι να υπήρχε γιατρικό. Όταν όμως πρόκειται για καταστάσεις ριζωμένες βαθιά μες στην ψυχή του άλλου, το βρίσκω έως και αδύνατο να υπάρξει οτιδήποτε που να του ...αλλάξει τα μυαλά.
Η ζήλια όντως δημιουργεί και εικόνες γελοιότητας, σε περιπτώσεις που απουσιάζει κάθε λογική και ψυχολογική διαύγεια. Ας αφήσουμε το γεγονός ότι η αγάπη και η ζήλια είναι διαμετρικά αντίθετες!
Εκείνο που εντυπωσιάζει είναι ότι, στις ανθρώπινες σχέσεις, είναι διαφορετικοί οι λόγοι που εκφράζουν τη ζήλια τους τα δυο φύλα!
Η γυναίκα πχ. το θέτει περισσότερο σε συναισθηματικό επίπεδο και θα μπορούσε ίσως ευκολότερα να δεχτεί ακόμα και μια απιστία του συντρόφου της αν γνώριζε ότι εκείνος δεν είχε επενδύσει συναισθηματικά. Ενώ αντίθετα ο άντρας θα τρελαινόταν στην ιδέα ότι εκείνη είχε προχωρήσει σεξουαλικά, αλλά πιθανόν να έμενε ατάραχος σε μια πλατωνική έλξη της συντρόφου του προς κάποιον άλλον! ;-)
Ζήλεια: Τόσο απλό και συγχρόνως τόσο περίπλοκο θέμα όπως περίπλοκες είναι και οι σχέσεις μας.. Από που να το πιάσεις και πού να το αφήσεις.. Συμφωνώ με τα περισσότερα απ'οσα έχουν ειπωθεί και μάλλον θα επαναληφθώ. Σίγουρα έχει τις ρίζες της στην παιδική ηλικία όταν ορισμένες σχέσεις με σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μας δεν ήταν υγιείς(δεν υπήρχε η αμοιβαία αποδοχή εμπιστοσύνη και αγάπη) με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί το αίσθημα της ανασφάλειας, το οποίο άλλος το έχει σε μεγάλο βαθμό και άλλος σε μικρότερο και εκδηλώνεται με τη ζήλια σε μετέπειτα σχέσεις που δημιουργούμε.
Όλοι πιστεύω έχουμε ζηλέψει αλλά και το αντίθετο. Όσον αφορά τη ζήλια στα πλαίσια μιας ερωτικής σχέσης θεωρώ πως είναι θεμιτή όταν υπάρχει σε λογικά πλαίσια και με λογικά επιχειρήματα και με αυτό εννοώ πως θα πρέπει να υπάρχει μια σοβαρή αιτία για την εκδήλωσή της. Όταν αυτή εκδηλώνεται με το παραμικρό και χωρίς προφανή αιτία τότε το άτομο πάσχει από παθολογική ζήλια που μπορεί να φτάσει στα όρια της τρέλας αφού του δημιουργούνται εμμονές.. Έχω ακούσει τέτοιες περιπτώσεις όπου αναγκαστικά απευθύνθηκαν σε ψυχολόγο.
Όπως και να έχει πάντως λίγη ζήλια και όχι παρανοϊκή κάνει καλό πιστεύω. Έτσι φαίνεται ότι υπάρχει ακόμα ενδιαφέρον από το σύντροφο - θα μου πειτε υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να εκδηλώσει κανείς το ενδιαφέρον του πολύ πιο τρυφεροί και έμπρακτοι - αλλά ας είμαστε ρεαλιστές.. Αν ο σύντροφός μας δεν έδειχνε να ζηλεύει ακόμα και όταν θα μπορούσε να ζηλέψει ή έστω και χαριτολογώντας δε θα μας έπιαναν οι ανασφάλειές μας του τύπου: "Μα πώς και δε ζηλεύει καθόλου; Μήπως δε με θέλει πραγματικά;";
Το σίγουρο πάντως είναι ότι με ειλικρίνεια, καλή επικοινωνία για εποικοδομητική συζήτηση και πάνω απ'ολα εκδήλωση της αγάπης με έμπρακτο τρόπο πολλά φαινόμενα ζήλιας είναι περιττά..
Πολύ σωστά, silvermoon! Θεωρώ, κι εγώ επίσης, ότι τα φαινόμενα ζήλιας είναι περιττά και η χειρότερη προοπτική σε μια σχέση.
Δεν μπορεί να είναι υγιές να απαιτεί κάποιος την αποκλειστικότητα ζητώντας από τον σύντροφό του την απόλυτη εξάρτηση, θέλοντας να έχει νοσηρά τον έλεγχο ακόμα και της σκέψης του!
Είναι πολύ αυταρχικό αυτό και μόνο αγάπη ή έρωτα δεν δείχνει. Είναι άκαμπτος εγωϊσμός και τίποτα άλλο!