Είναι κάτι που δεν μπορείς να το περιγράψεις ενώ παράλληλα τον βιώνεις καθημερινά...Και θέτω τη ερώτηση:''Φοβάστε τον θάνατο?''
Εγώ προσωπικά φοβάμαι τον θάνατο.Όχι τόσο τον δικό μου θάνατο όσο των δικών μου ανθρώπων...
ναι τον φοβαμαι.....και μαλιστα πολυ.....
Αρχικά..viki σε ευχαριστώ που τοποθέτησες το θέμα αυτό ως δημόσια συζήτηση. :)
Η απάντηση μου είναι "όχι" λιτά, αλλά τόσο σίγουρα!
Η απόδειξη αυτού..δεν έγκειται βέβαια στην ενασχόληση μου με extreme δραστηριότητες -είμαι αρκετά τεμπέλα! :lol: - και σαφέστατα δεν έχω τάσεις αυτοκτονίας ή άλλες ψυχικές διαταραχές "συγγενείς" στην ιδέα του θανάτου!
Η θεωρία μου στηρίζεται ακριβώς στη βίωση του θανάτου του πλέον αγαπημένου μου προσώπου. Έζησα το θάνατο του καθ' όλη τη διάρκεια της ασθένειας του που ήταν μακρόχρονη..και επειδή, όπως προανέφερα, ήταν ο πιο σημαντικός άνθρωπος της ζωής μου, αισθάνθηκα πως και η ίδια αργο-έσβηνα.
Αισθάνθηκα πως ο θάνατος του ήρθε σαν δώρο λύτρωσης προς αυτόν που πονούσε, αλλά και προς εμάς. Η γαλήνια όψη που είχε -παραμονή Πρωτοχρονιάς- όταν με κοίταξε και μου ψιθύρισε πως μ' αγαπάει, λίγες ώρες πριν πέσει σε κώμα..έχει μείνει σαν όνειρο στην μνήμη μου και πιστεύω -κατά βάθος το εύχομαι- να με συντροφεύει σε όλη τη ζωή μου!
Εν κατακλείδι, πρεσβεύω πως ο θάνατος αυτός με έκανε να φιλοσοφήσω την ύπαρξη μου..είμαι πλέον πιο ζωντανή, γεμάτη από ζωή, "ζωντανούλι" όπως λέει και ο σύντροφός μου..με άλλα λόγια, με έκανε να εκτιμήσω αυτό που μου δόθηκε και ταυτόχρονα να εκλογικεύσω την κατάσταση στην οποία θα επέλθω όταν πεθάνω.
"Τί ειρωνία" θα σκεφτείτε, "ένας θάνατος να γίνει έναυσμα για να γεμίσεις από ζωή!" Κι εγώ θα σας ρωτήσω...άν δεν υπήρχε "κακό", πώς θα εκτιμούσαμε το "καλό"; Άν είχαμε ζήσει μόνο την ημέρα..πώς θα γνωρίζαμε πόσο λαμπερός είναι ο ήλιος;
ton thanato OXI.afto pou me endiaferei einai o tropos
φοβαμαι μην πεθανω πριν ζησω οσα δεν εζησα
αλλα κυριως φοβαμαι θανατο πολυ πολυ αγαπημενων προσωπων
Εγω τον φοβαμε!Εχω φτασει 4 φορες να μην μπορω να αναπνευσω,να εχει μουδιασει ολο το κεφαλι μου και να εχω ταχυκαρδια και δυσπνια!και για να επανελθει το αιμα στα φυσιολογικα επιπεδα μου καναν μαλαξεις στα χερια και στα ποδια.Ειναι πολυ ασχημο να νιοθεις οτι ερχετε το τελος σου.
Ειναι αυτο που λεει η καλη μου φιλη xhmeia "φοβαμαι μην πεθανω πριν ζησω οσα δεν εζησα "και εγω δεν εχω ζησει τις ωραιες στιγμες τα τελεφταια χρονια.
Ειναι ομορφη η ζωη αρκει να εχεις την υγεια σου και τους δικους σου συνανθρωπους για να την περασεις καλα.
δεν φοβάμαι τον θάνατο,αν υπάρχει θάνατος....το τέλος μιας κατάστασης είναι η αρχή μιας άλλης....ο σπόρος πέφτει στο χώμα,σαπίζει-πεθαίνει? και αρχίζει ένας νέος κύκλος....δεν ξέρω τι θα γίνω όταν το υλικό μου σώμα πάψει να λειτουργεί....πιστεύω ότι δεν σταματούν όλα εκεί.
και κάτω απο αυτό το πρίσμα,δεν φοβάμαι τον θάνατο των δικών μου ανθρώπων (αν κι όλοι οι άνθρωποι δικοί μας είναι) γι αυτό θα το πω αλλιώς,των γνωστών μου ανθρώπων....ξέρω πως η απώλειά τους θα αφήσει ένα κενό,όμως αυτό αφορά εμένα κι όχι εκείνους....αυτο που με τρομάζει είναι ο τρόπος που θα πεθάνω....εύχομαι να έχω έναν ήρεμο,ευλογημένο θάνατο.
Δύσκολη ερώτηση με δύσκολη απάντηση!! Προσωπίκα,σε αυτή τη φάση της ζωής μου, τον φοβάμαι τον θάνατο!! Στον μέλλον, όμως, πιστεύω πως αν έχω ολοκληρωθεί σαν άνθρωπος κ αν έχω ζήσει κ κάνει όσα θέλω, θα είναι λύτρωση!! Κ εννοείται πως θέλω να πεθάνω όρθια, με τα μυαλά στο κεφάλι μου κ να μην αρρωστήσω άσχημα ώστε να μην είμαι βάρος για κανέναν!!
Τώρα, αν κινδύνευε κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο μπορεί να θυσιαζόμουν για να το σώσω χωρίς να σκεφτώ το θάνατο!!
Πάντως είναι περίεργο θέμα ο θάνατος! Έχει τύχει πολλές φορές να σκέφτομαι πως αν πεθάνω τι θα γίνει μετά; Κ πως γίνεται να χάσω όσα έχω ζήσει, καλά ή κακά; Αυτές οι ερωτήσεις περιττό να σας πω ότι με τρομάζουν!!
Ένα είναι σίγουρο: ότι πολύ περισσότερο με τρομάζει ο θάνατος όσων αγαπάω! Κ επίσης όχι γνωστών μου!
Π.χ.: Το αεροπορικό δυστύχημα, ο πόλεμος στο Ιράκ, τα θύματα της Ν. Ορλεάνης κ.λ.π.! Δεν μου αρέσει να ακούω πως πεθαίνουν έτσι άδικα ανθρώπινες ζωές (κ ιδίως παιδάκια) με στεναχωρεί αφάνταστα!!
Δεν ειναι που φοβομαστε τον θανατο αλλα το αγνωστο παντα το αγνωστο μας φοβιζει
ωραίο θεματάκι.
κρίμα που δεν έχω όρεξη να γράψω πολύ.
τα δύο πράγμματα που φοβάται περισσότερο ο ΄΄ανθρωπος είναι: 2ο ο Θάνατος και 1ο ο άσχημος θάνατος.
οι αρχαίοι λέγαν ότι "η ζωή είναι μαθητεία θανάτου"
Ένας φίλος στην κηδεία του πατέρα του είπε "έλα μωρέ, πίστα άλλαξε"
Στην τελική το μόνο σίγουρο στην ζωή είναι ο θάνατος, όλα τα άλλα παίζουν.
Πρωσοπικά τον φόβο για τον δικό μου τον έχω ξεπεράσει προ πολλού, για των άλλον θα το δω όταν έρθει, δεν ξέρω ακόμα.
Οχι δεν φοβάμαι τον θάνατο! Ακουσα να χτυπάει την πόρτα, ένιωσα την παγωμένη του ανάσα, είδα να μου πέρνει οτι πιο πολύ αγάπησα στην ζωή μου! Να το πέρνει μέσα από τα χέρια μου έτσι ξαφνικά χωρίς λύπη, χωρίς λόγο.
Τότε και μόνο τότε έμαθα να σέβομαι την ζωή, να ζω την κάθε μου μέρα σαν να ήταν η τελευταία μου!
Μόνο ένα τον παρακαλώ.Να με αφήσει λίγο ακόμη να δώ 2 λουλουδάκια να ανθίζουν.... μετά καλώς να έρθει.......
Εχω σκοπό να ζήσω 114 χρονια minimum. Και ειμαι μόλις 31. Θα αρχίσω να το σκέφτομαι το θέμα, μετά τα 100 μου...
και για να ειμαι ειλικρινης τον απεχθάνομαι κιολας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
δεν τον φοβαμαι ακριβως
φοβαμαι την αρρωστια που ξεφτυλιζει τον ανθρωπο και τον οδηγει στο θανατο
ARXIZW KAI FOBAMAI TA SIMILAR TOPICS
'Oλοι μας έχουμε χάσει ανθρώπους. Κι όλοι μας υποχρεωθήκαμε να το κοιτάξουμε κατάματα και να το αντιμετωπίσουμε θαρραλέα.
Από τον κύκλο του θανάτου βγαίνουμε ίσως μόνο μέσα από τη δράση...
Κάνεις μια αποφασιστική σχισμή στον πόνο, γιατί αν αφεθείς σε παίρνει το ποτάμι και πνίγεσαι. Γιαυτό χτίζεις προστατευτικά φράγματα...
Προσωπικά, μετά την απώλεια, έμαθα να βλέπω τον θάνατο σαν ένα κομμάτι της ζωής. Κι έμαθα πως αφού δεν μπορώ να εμποδίσω τη ροή των φυσικών πραγμάτων, οφείλω να τα δέχομαι.
Ζω σαν να είναι κι αυτοί ζωντανοί!!!
Πίξι.. να συμπεράνω ότι τελικά (και σύμφωνα με όσα είπες ..) δεν τον φοβάσαι τον θάνατο ?
Καλημέρα! :grin:
Η αλήθεια είναι πως ο θάνατος τοποθετεί τη ζωή σε ένα ευρύτερο σημασιολογικό και αξιολογικό περιεχόμενο...
Είναι μια σοβαρή επίγνωση και είναι εκείνος που με ωθεί συνεχώς να προβληματίζομαι στο ερώτημα: ''Τι σημαίνει η ζωή μου?''
Ύστερα από τον θάνατο 4 αγαπημένων μου προσώπων - μεγάλη δοκιμασία - έπαψα να αρκούμαι στην επιφάνεια των πραγμάτων και στις εξωτερικότητες των ανθρώπων κι άρχισα μια εσωτερική πορεία...
Το ότι είμαστε, λοιπόν, ακόμα κομμάτι μιας ζωντανής ολότητας, είναι ίσως αρκετά παρήγορο και ελπιδοφόρο!
Είναι όμως κι ο θάνατος των άλλων! Το κενό που έχει ανοιχθεί με την μορφή πληγής που αιμάζει και δύσκολα κλείνει.
'Ισως πρέπει να μάθουμε να τον παρατηρούμε τον φόβο μας για τον θάνατο. Και να τον περιγράφουμε...
Και να μην ξεχνάμε πως κάθε μέρα υπάρχουν πάντα παιδιά που γεννιούνται, χιλιάδες πρόσωπα που έρχονται να δηλώσουν πως η ζωή είναι απέραντη, πως είναι κάτι που γίνεται και ξαναγίνεται κι αυτός ο κύκλος δεν τελειώνει ποτέ...
ακόμη δεν έχω καταλάβει αν φοβάσαι ή οχι το θάνατο ... τεσπα .. αφού σε δυσκολεύει μην το απαντάς.
μου δημιούργησες άλλες απορίες :
1. σε τι περιεχόμενο τοποθετεί τη ζωή ο θάνατος ? οι έννοιες "ευρύτερο σημασιολογικό" και "αξιόλογο" δε μου καθιστούν σαφής την άποψή σου.
2. όταν λες "είναι εκείνος που με ωθεί .." εννοείς ο θάνατος ? κι αν ναι .. ποια είναι η σοβαρή επίγνωση ?
3. στην εσωτερική σου πορεία .. που πήγες ??? :razz: και γιατί απέταξες έτσι απλά τις (για μένα) σημαντικές εξωτερικότητες των ανθρώπων? έπαψες να έχεις υλική υπόσταση ?
4. από τι σε παρηγορεί και σου δίνει ελπίδες μια ζωντανή ολότητα ? (όχι ότι κατάλαβα τι είναι αυτό .. αλλά λέμε τώρα .. ίσως καταλάβω με την ανάλυση)
5. πως μπορεί κανείς να παρατηρήσει το φόβο του για κάτι που δεν καταλαβαίνει ? (κι αν εσύ καταλαβαίνεις το θάνατο λόγω των βιωμάτων σου .. βοήθα κι εμάς που τα βλέπουμε πιο απλά τα πράγματα ...)
αυτά για την ώρα :cool:
Δεν το έχω πάθει ακόμα οπότε δεν έχω την εμπειρία
Μόλις μου συμβεί θα σας πω αν ποναει και πως είναι
Κάθε αρχή και δύσκολη μετά μαθαίνεις και συνηθίζεις, αυτό είναι το μεγάλο κουσούρι με τον κύριο θάνατο....
Δεν έχει μετά ούτε έχει επανάληψη για να γίνει και μια καλή εμπέδωση του ζητήματος
[quote user="Crazy" post="327826"]ακόμη δεν έχω καταλάβει αν φοβάσαι ή οχι το θάνατο ... τεσπα .. αφού σε δυσκολεύει μην το απαντάς.
μου δημιούργησες άλλες απορίες :
1. σε τι περιεχόμενο τοποθετεί τη ζωή ο θάνατος ? οι έννοιες "ευρύτερο σημασιολογικό" και "αξιόλογο" δε μου καθιστούν σαφής την άποψή σου.
2. όταν λες "είναι εκείνος που με ωθεί .." εννοείς ο θάνατος ? κι αν ναι .. ποια είναι η σοβαρή επίγνωση ?
3. στην εσωτερική σου πορεία .. που πήγες ??? :razz: και γιατί απέταξες έτσι απλά τις (για μένα) σημαντικές εξωτερικότητες των ανθρώπων? έπαψες να έχεις υλική υπόσταση ?
4. από τι σε παρηγορεί και σου δίνει ελπίδες μια ζωντανή ολότητα ? (όχι ότι κατάλαβα τι είναι αυτό .. αλλά λέμε τώρα .. ίσως καταλάβω με την ανάλυση)
5. πως μπορεί κανείς να παρατηρήσει το φόβο του για κάτι που δεν καταλαβαίνει ? (κι αν εσύ καταλαβαίνεις το θάνατο λόγω των βιωμάτων σου .. βοήθα κι εμάς που τα βλέπουμε πιο απλά τα πράγματα ...)
αυτά για την ώρα :cool: [/quote]
1 + 2- ... νομίζω είπα αξιολογικό περιεχόμενο, όχι αξιόλογο, υπάρχει διαφορά...
Λοιπόν, Crazy μου, εδώ αναφέρομαι στα ενδότερα - στον μυστικό παλμό της ζωής, στον αόρατο πολλές φορές χυμό της, στην ουσία της.
Το λέω παρακάτω... Η επίγνωση πως ο θάνατος είναι δεδομένος, το πέρασμα μέσα από μια σκληρή εποχή απογύμνωσης και πόνου, μου δίνει την ώθηση, στη συνέχεια,να σκεφτώ και να προβληματιστώ περισσότερο για τη ζωή μου: από το τι σημαίνει ζωή, το γιατί με πήρε αυτή η γη στην αγκαλιά της, γιατί μου πήρε τους γονείς μου, έως πολύ βαθύτερα ακόμα: στο να ορίσω πια ένα αληθινό και δίχως εξωτερικά φτιασίδια επίπεδο ύπαρξης για μένα ανεξάρτητα από τους κανόνες της κοινωνικής μας διαύγειας!
Κι αυτό βέβαια δεν το αναζητώ πλέον στην ύλη, την οποία θεωρώ ψευδαίσθηση... Και λίγη... πολύ λίγη...
3- Δεν αρνιέται όμως κάποιος την υλική του υπόσταση, τη φύση του, επειδή γίνεται αναζητητής της εσωτερικής πραγματικότητας που είναι πολύ ισχυρή...
Υπερβαίνει βέβαια την σωματική του συνειδητότητα, τις 5 αισθήσεις του, και αρχίζει να βλέπει και με τα εσωτερικά του μάτια - δλδ. αυτό που ονομάζουμε διόραση.
Όσο οι νοητικές του διαστάσεις διευρύνονται, όσο εξασκείται, τόσο πλησιάζει κι άλλες τάξεις πραγμάτων που δεν θα έμπαινε ίσως ποτέ στη διαδικασία να τις αναζητήσει πριν, ούτε και φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού! Ο θάνατος, συνεπώς, είναι αυτός που έδωσε το έναυσμα για μια βαθύτερη πορεία ζωής...
4- Ζωντανή ολότητα είναι το σύμπαν που μας περιβάλλει, ο πλανήτης Γη του οποίου όλοι είμαστε ζωντανά όντα και η διάσταση στην οποία ζούμε!
Και, ναι, είναι μια δυνατή παρηγοριά να νιώθεις πως αυτή η γη κατοικείται από ανθρώπους στους οποίους ελπίζει ακόμα ο Θεός...
5- Μα το καταλαβαίνει αμέσως μετά την απώλεια... Στην αρχή ουρλιάζει το είναι του, άλλοτε παριστάνει πως ο θάνατος δεν τον αφορά, για να θυμηθεί στη συνέχεια και να το δεχτεί πως ο χρόνος δεν μπορεί να είναι αντιστρέψιμος!
Κάποια στιγμή το συνειδητοποιεί και, για να αντέξει, γίνεται παρατηρητής όχι μόνο του φόβου για την άβυσσο που κατάπιε τους δικούς του ανθρώπους, αλλά και της οδύνης...
Μέχρι τώρα δεν τον φοβόμουν, αλλά με όλες αυτές τις διοράσεις που διαβάζω, θα αρχίσω να τον φοβάμαι κι εγώ :mrgreen:
Όχι δεν φοβάμαι τον θάνατο.Το θέμα είναι να προλάβω να σώσω την ψυχή μου πριν έρθει εκείνη η ώρα...Όλοι θα πεθάνουμε κάποια στιγμή.Δεν μπορούμε να ζήσουμε με αυτόν τον φόβο.Δεν ζούμε τις στιγμές...Εξού και το άσμα...
:oops: ;-) :mrorange:
Ότι και να κάνεις δεν προλαβαίνεις αμαρτωλή κόρη :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen: πάρτο απόφαση όπως κι εγώ να το ευχαριστηθείς τουλάχιστον
[quote user="rain" post="327874"]Ότι και να κάνεις δεν προλαβαίνεις αμαρτωλή κόρη :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen: πάρτο απόφαση όπως κι εγώ να το ευχαριστηθείς τουλάχιστον[/quote]
Eεεε να σου πω....Μήπως εξομολογείς? :oops: :oops: :mryellow:
[quote user="KostasD33" post="327830"]Δεν το έχω πάθει ακόμα οπότε δεν έχω την εμπειρία
Μόλις μου συμβεί θα σας πω αν ποναει και πως είναι
Κάθε αρχή και δύσκολη μετά μαθαίνεις και συνηθίζεις, αυτό είναι το μεγάλο κουσούρι με τον κύριο θάνατο....
Δεν έχει μετά ούτε έχει επανάληψη για να γίνει και μια καλή εμπέδωση του ζητήματος[/quote]
Δεν συνηθίζεις την ιδέα του θανάτου. Συνηθίζεις στην απώλεια του ανθρώπου σου. (Έτσι τουλάχιστον προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου :-( ). Μαθαίνεις να ζεις χωρίς αυτόν μες στη ζωή σου.
Αυτό είναι και το πρώτο εγωιστικό "κομμάτι" της υπόθεσης "Θάνατος".
Το άλλο είναι ο φόβος για το άγνωστο. Δεν ξέρουμε τι υπάρχει απ' την άλλη πλευρα. Κι αυτό το ξένο φοβίζει.
Προσωπικά δεν φοβήθηκα ποτέ τον δικό μου θάνατο. Γι' αυτό και είμαι πάντα έτοιμη για αυτόν. Και ειλικρινά πιστεύω ότι η μετά θάνατον ζωή θα είναι πολύ καλύτερη από τούτην εδώ. Δεν υπάρχει τίποτε όμως που να μπορεί να με προετοιμάσει για την απώλεια των δικών μου ανθρώπων από τον μάταιο τούτο κόσμο. Ειδικά των γονέων που είναι οι μόνοι δεδομένοι, οι μοναδικοί που προσφέρουν πραγματικά ανιδιοτελή αγάπη και φροντίδα.
Μάλλον πρόκειται περί πλάκας... αλλά έχω φρικάρει! :cool:
Υπάρχει ένας σύνδεσμος όπου, με την ημερομηνία γέννησης, πρώτον σου λέει ποιά, πότε και πού ήταν η τελευταία σου γήινη ενσάρκωση όπως και με τι ιδιότητα υπήρξες, και δεύτερον πότε είναι προγραμματισμένο να πεθάνεις!!!
Με τίποτα δεν θα'θελα την παροχή μιας τέτοιας γνώσης κι ούτε με έπεισε κάτι, απλά με προβλημάτισε και μου δημιουργήθηκαν αντικρουόμενες εντυπώσεις.
Παρόλα αυτά όμως, 2 ώρες το βασανίζω τούτο το μακάβριο θέμα! Δεν άφησα φίλο και συγγενή... :razz: :mryellow:
(http://www.a33.gr/files/images/6331/bannerdeath.jpg)
Γνωρίζουμε ανθρώπους για να τους ξεχάσουμε
Ζούμε για να πεθάνουμε
Γνωρίζουμε ανθρώπους για να μοιραστούμε τις στιγμές μας μαζί τους. Και να τους θυμόμαστε μέσα από αυτές.
Ζούμε για να δημιουργήσουμε.
κανένα θάνατο πια ...
με έχουν φοβίσει τόσο οι .. φίλοι ....
Πρόκειται να πεθανουμε ολοι καποτε και αυτό μας καθιστα τυχερους γιατι καποιοι αλλοι δεν θα γεννηθουν ποτε και καποιοι αλλοι δεν θα ʽʼζησουνʼʼ αληθινα ποτε.
Η αλήθεια του θανάτου είναι δεδομένη το ότι ζεις μπήκε και αυτό σε δημοκρατικό διάλογο !!!
Αυτό που φοβάμαι σήμερα περισσότερο είναι η άκαμπτη στενοκεφαλιά των ανθρώπων με προκατάληψη!
Αυτό ισοδυναμεί με τον θάνατο - αλληγορικά βέβαια - πολλών πραγμάτων και αξιών... :sad: