a33.gr
Ειδικά => Ψυχολογία => Μήνυμα ξεκίνησε από: matesalato στις Νοεμβρίου 29, 2005, 07:15:05 ΜΜ
Κάθομαι δίπλα στο παράθυρο, νοτισμένο από την ανάσα της Ανοιξης, και παρακολουθώ την κλεψύδρα της ζωής μου. Μετρώ τους κόκκους του χρόνου· κάθε κόκκος και μια ανάμνηση...
Ειναι Ανοιξη του 2005 - 2006.Οι ακτίνες του ήλιου περνούν μέσα από τις πανύψηλες βελανιδιές του δάσους. Είσαι μικρή και διάφανη· το σώμα σου ζωγραφίζεται στα νερά του ποταμού. Είσαι δική μου.
Ανοιξη. Σαν ένα πορτοκαλοκόκκινο φύλλο, στροβιλίζεσαι στον άνεμο και χάνεσαι. Η αγάπη μας δεν τόλμησε να πολεμήσει όρια και συμβατικότητες. Δεν ήμουν αντάξιός σου. Νιώθω προδομένος...
Τυχερός είσαι ρε, εγώ μόνο αυτοκίνητα βλέπω από το παραθύρι μου !!!
περιεργη ανοιξη αυτη του 2005-2006 ετσι μονο τις σχολικες γιορτες μετραμε............για να κανουμε και λιγο χιουμορ .......
:roll: :roll: :roll: λιγο νωρις δεν φεραμε την ανοιξη??? :roll: :roll: :roll:
Παράθεση από: "minoraki":roll: :roll: :roll: λιγο νωρις δεν φεραμε την ανοιξη??? :roll: :roll: :roll:
:) Εδω στο Περου τωρα Ανοιξη ειναι!!!
LUCKY YOU :D :D :D :!: :!: :!:
... Και δεν ξέρω τι!!
Νιώθω ότι κάτι θα γίνει, αλλά δεν γίνεται ποτέ...
Νιώθω μερικές φορές λες και το σώμα μου είναι κενό... Λες και σταματάει η καρδιά μου...
Και πάλι από την αρχή... :roll:
Χαιρετίσματα..