ισως ο μεγαλυτερςο μουσικος της ροκ μουσικης
και βεβαια λαμβανουμε υποψη μας, οτι ολοι οι συγχρονοι της ροκ σκηνης δεχονται την επιρροη του στην μουσικη τους
There must be some way out of here," said the joker to the thief,
"There's too much confusion, I can't get no relief.
Businessmen, they drink my wine, plowmen dig my earth,
None of them along the line know what any of it is worth."
"No reason to get excited," the thief, he kindly spoke,
"There are many here among us who feel that life is but a joke.
But you and I, we've been through that, and this is not our fate,
So let us not talk falsely now, the hour is getting late."
All along the watchtower, princes kept the view
While all the women came and went, barefoot servants, too.
Outside in the distance a wildcat did growl,
Two riders were approaching, the wind began to howl.
How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
Yes, 'n' how many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand?
Yes, 'n' how many times must the cannon balls fly
Before they're forever banned?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.
How many times must a man look up
Before he can see the sky?
Yes, 'n' how many ears must one man have
Before he can hear people cry?
Yes, 'n' how many deaths will it take till he knows
That too many people have died?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.
How many years can a mountain exist
Before it's washed to the sea?
Yes, 'n' how many years can some people exist
Before they're allowed to be free?
Yes, 'n' how many times can a man turn his head,
Pretending he just doesn't see?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.
Lay, lady, lay, lay across my big brass bed
Lay, lady, lay, lay across my big brass bed
Whatever colors you have in your mind
I'll show them to you and you'll see them shine
Lay, lady, lay, lay across my big brass bed
Stay, lady, stay, stay with your man awhile
Until the break of day, let me see you make him smile
His clothes are dirty but his hands are clean
And you're the best thing that he's ever seen
Stay, lady, stay, stay with your man awhile
Why wait any longer for the world to begin
You can have your cake and eat it too
Why wait any longer for the one you love
When he's standing in front of you
Lay, lady, lay, lay across my big brass bed
Stay, lady, stay, stay while the night is still ahead
I long to see you in the morning light
I long to reach for you in the night
Stay, lady, stay, stay while the night is still ahead
ain't gonna work on Maggie's farm no more.
No, I ain't gonna work on Maggie's farm no more.
Well, I wake in the morning,
Fold my hands and pray for rain.
I got a head full of ideas
That are drivin' me insane.
It's a shame the way she makes me scrub the floor.
I ain't gonna work on Maggie's farm no more.
I ain't gonna work for Maggie's brother no more.
No, I ain't gonna work for Maggie's brother no more.
Well, he hands you a nickel,
He hands you a dime,
He asks you with a grin
If you're havin' a good time,
Then he fines you every time you slam the door.
I ain't gonna work for Maggie's brother no more.
I ain't gonna work for Maggie's pa no more.
No, I ain't gonna work for Maggie's pa no more.
Well, he puts his cigar
Out in your face just for kicks.
His bedroom window
It is made out of bricks.
The National Guard stands around his door.
Ah, I ain't gonna work for Maggie's pa no more.
I ain't gonna work for Maggie's ma no more.
No, I ain't gonna work for Maggie's ma no more.
Well, she talks to all the servants
About man and God and law.
Everybody says
She's the brains behind pa.
She's sixty-eight, but she says she's twenty-four.
I ain't gonna work for Maggie's ma no more.
I ain't gonna work on Maggie's farm no more.
No, I ain't gonna work on Maggie's farm no more.
Well, I try my best
To be just like I am,
But everybody wants you
To be just like them.
They sing while you slave and I just get bored.
I ain't gonna work on Maggie's farm no more.
Once upon a time you dressed so fine
You threw the bums a dime in your prime, didn't you?
People'd call, say, "Beware doll, you're bound to fall"
You thought they were all kiddin' you
You used to laugh about
Everybody that was hangin' out
Now you don't talk so loud
Now you don't seem so proud
About having to be scrounging for your next meal.
How does it feel
How does it feel
To be without a home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?
You've gone to the finest school all right, Miss Lonely
But you know you only used to get juiced in it
And nobody has ever taught you how to live on the street
And now you find out you're gonna have to get used to it
You said you'd never compromise
With the mystery tramp, but now you realize
He's not selling any alibis
As you stare into the vacuum of his eyes
And ask him do you want to make a deal?
How does it feel
How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?
You never turned around to see the frowns on the jugglers and the clowns
When they all come down and did tricks for you
You never understood that it ain't no good
You shouldn't let other people get your kicks for you
You used to ride on the chrome horse with your diplomat
Who carried on his shoulder a Siamese cat
Ain't it hard when you discover that
He really wasn't where it's at
After he took from you everything he could steal.
How does it feel
How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?
Princess on the steeple and all the pretty people
They're drinkin', thinkin' that they got it made
Exchanging all kinds of precious gifts and things
But you'd better lift your diamond ring, you'd better pawn it babe
You used to be so amused
At Napoleon in rags and the language that he used
Go to him now, he calls you, you can't refuse
When you got nothing, you got nothing to lose
You're invisible now, you got no secrets to conceal.
How does it feel
How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?
Το καινούριο άλμπουμ του Μπομπ "Modern Times" είναι
ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ό!
Μάλιστα είχε προτείνει να διατίθεται δωρεάν στο διαδίκτυο, δεν τον ένοιαζε αν έχανε χρήματα μ΄αυτό τον τρόπο.
Όμως οι εταιρείες δεν είχαν την ίδια γνώμη, δυστυχώς...
Παράθεση από: "Elianna"Το καινούριο άλμπουμ του Μπομπ "Modern Times" είναι
ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ό!
Μάλιστα είχε προτείνει να διατίθεται δωρεάν στο διαδίκτυο, δεν τον ένοιαζε αν έχανε χρήματα μ΄αυτό τον τρόπο.
Όμως οι εταιρείες δεν είχαν την ίδια γνώμη, δυστυχώς...
συμφωνω κι επαυξανω
πολλα χρονια ειχαμε να ακουσουμε τον πραγματικο dylan
Sometimes I'm in the mood, I wanna leave my lonesome home
And sometimes I'm in the mood, I wanna hear my milk cow moan
And sometimes I'm in the mood, I wanna hit the highway road
But then again, but then again, I said oh, I said oh, I said
Oh babe, I'm in the mood for you.
Sometimes I'm in the mood, Lord, I had my overflowin' fill
Sometimes I'm in the mood, I'm gonna make out my final will
Sometimes I'm in the mood, I'm gonna head for the walkin' hill
But then again, but then again, I said oh, I said oh, I said
Oh babe, I'm in the mood for you.
Sometimes I'm in the mood, I wanna lay right down and die
Sometimes I'm in the mood, I wanna climb up to the sky
Sometimes I'm in the mood, I'm gonna laugh until I cry
But then again, I said again, I said again, I said
Oh babe, I'm in the mood for you.
Sometimes I'm in the mood, I'm gonna sleep in my pony's stall
Sometimes I'm in the mood, I ain't gonna do nothin' at all
Sometimes I'm in the mood, I wanna fly like a cannon ball
But then again, but then again, I said oh, I said oh, I said
Oh babe, I'm in the mood for you.
Sometimes I'm in the mood, I wanna back up against the wall
Sometimes I'm in the mood, I wanna run till I have to crawl
Sometimes I'm in the mood, I ain't gonna do nothin' at all
But then again, but then again, I said oh, I said oh, I said
Oh babe, I'm in the mood for you.
Sometimes I'm in the mood, I wanna change my house around
Sometimes I'm in the mood, I'm gonna make a change in this here town
Sometimes I'm in the mood, I'm gonna change the world around
But then again, but then again, I said oh, I said oh, I said
Oh babe, I'm in the mood for you.
was riding on the Mayflower
When I thought I spied some land
I yelled for Captain Arab
I have yuh understand
Who came running to the deck
Said, "Boys, forget the whale
Look on over yonder
Cut the engines
Change the sail
Haul on the bowline"
We sang that melody
Like all tough sailors do
When they are far away at sea
"I think I'll call it America"
I said as we hit land
I took a deep breath
I fell down, I could not stand
Captain Arab he started
Writing up some deeds
He said, "Let's set up a fort
And start buying the place with beads"
Just then this cop comes down the street
Crazy as a loon
He throw us all in jail
For carryin' harpoons
Ah me I busted out
Don't even ask me how
I went to get some help
I walked by a Guernsey cow
Who directed me down
To the Bowery slums
Where people carried signs around
Saying, "Ban the bums"
I jumped right into line
Sayin', "I hope that I'm not late"
When I realized I hadn't eaten
For five days straight
I went into a restaurant
Lookin' for the cook
I told them I was the editor
Of a famous etiquette book
The waitress he was handsome
He wore a powder blue cape
I ordered some suzette, I said
"Could you please make that crepe"
Just then the whole kitchen exploded
From boilin' fat
Food was flying everywhere
And I left without my hat
Now, I didn't mean to be nosy
But I went into a bank
To get some bail for Arab
And all the boys back in the tank
They asked me for some collateral
And I pulled down my pants
They threw me in the alley
When up comes this girl from France
Who invited me to her house
I went, but she had a friend
Who knocked me out
And robbed my boots
And I was on the street again
Well, I rapped upon a house
With the U.S. flag upon display
I said, "Could you help me out
I got some friends down the way"
The man says, "Get out of here
I'll tear you limb from limb"
I said, "You know they refused Jesus, too"
He said, "You're not Him
Get out of here before I break your bones
I ain't your pop"
I decided to have him arrested
And I went looking for a cop
I ran right outside
And I hopped inside a cab
I went out the other door
This Englishman said, "Fab"
As he saw me leap a hot dog stand
And a chariot that stood
Parked across from a building
Advertising brotherhood
I ran right through the front door
Like a hobo sailor does
But it was just a funeral parlor
And the man asked me who I was
I repeated that my friends
Were all in jail, with a sigh
He gave me his card
He said, "Call me if they die"
I shook his hand and said goodbye
Ran out to the street
When a bowling ball came down the road
And knocked me off my feet
A pay phone was ringing
It just about blew my mind
When I picked it up and said hello
This foot came through the line
Well, by this time I was fed up
At tryin' to make a stab
At bringin' back any help
For my friends and Captain Arab
I decided to flip a coin
Like either heads or tails
Would let me know if I should go
Back to ship or back to jail
So I hocked my sailor suit
And I got a coin to flip
It came up tails
It rhymed with sails
So I made it back to the ship
Well, I got back and took
The parkin' ticket off the mast
I was ripping it to shreds
When this coastguard boat went past
They asked me my name
And I said, "Captain Kidd"
They believed me but
They wanted to know
What exactly that I did
I said for the Pope of Eruke
I was employed
They let me go right away
They were very paranoid
Well, the last I heard of Arab
He was stuck on a whale
That was married to the deputy
Sheriff of the jail
But the funniest thing was
When I was leavin' the bay
I saw three ships a-sailin'
They were all heading my way
I asked the captain what his name was
And how come he didn't drive a truck
He said his name was Columbus
I just said, "Good luck."
It's unbelievable, it's strange but true,
It's inconceivable it could happen to you.
You go north and you go south
Just like bait in the fish's mouth.
Ya must be livin' in the shadow of some kind of evil star.
It's unbelievable it would get this far.
It's undeniable what they'd have you to think,
It's indescribable it can drive you to drink.
They said it was the land of milk and honey,
now they say it's the land of money.
Who ever thought they could ever make that stick.
It's unbelievable you can get this rich this quick.
Bridge #1:
Every head is so dignified, every moon is so sanctified,
Every urge is so satisfied as long as you're with me.
All the silver, all the gold, all the sweethearts you can hold
That don't come back with stories untold, are hanging on a tree.
It's unbelievable like a lead balloon,
It's so impossible to even learn the tune.
Kill that beast and feed that swine,
Scale that wall and smoke that vine,
Feed that horse and saddle up the drum.
It's unbelievable, the day would finally come.
Bridge #2:
Once there was a man who had no eyes,
Every lady in the land told him lies,
He stood beneath the silver skies
And his heart began to bleed.
Every brain is civilized,
Every nerve is analyzed,
Everything is criticized when you are in need.
It's unbelievable, it's fancy-free,
So interchangeable, so delightful to see.
Turn your back, wash your hands,
There's always someone who understands
It don't matter no more what you got to say
It's unbelievable it would go down this way.
Σίγουρα επηρεασε ένα μεγάλο κομμάτι τής μουσικής σκηνής αλλά ό.."μεγαλύτερος".;;;;;...Αποψή μου είναι ότι τήν μεγαλύτερη επιρροή έχουν ασκήσει οι ROLLING STONES.....καί νά υπολογίζετε τήν συμβολή τών FLAMING GROOVIES...Αλλά όλλη η επιρροή οφείλεται κατά βάση στήν μαύρη μουσικη........gospel,ruthm"n"blues,soul....Η μεγάλη έκρηξη τής garage ,punk..εκεί οφείλεται κατα βαση...Μήν προσπερνατε ετσι απλα αυτα τα είδη πού αποτελούν τήν εξέλιξη τής rock"n"roll μουσικής σκηνής.Ο όρος ROCK..ιστορικα είναι ,θάλεγα,αδόκιμος...ROCK"N"ROLL υπαρχει και οχι ROCK.....
οι ριζες της ροκ μουσικης ειναι σιγουρα.................... μαυρες
ειναι το ρυθμ εντ μπλουζ
αλλα οανθρωπος που διαμορφωσε την συγχρονη ροκ και που επρηρεασε ολους ακομη και τους stones , οπως εχουν δηλωσει κι οι ιδιοι ειναι ο Ντυλαν
σχεδον ολοι οι μουσικοι της ροκ δεχονται , οτι εχουν επηρρεασθει από αυτον
οσον αφορα τον ορο rock και ροψκ and roll
υπαρχει σαφής διακριση και δεν ειναι λανθασμενη η χρηση του δευτερου ορου
το rock ειναι η εξελιγμενη μορφη του rock and roll εμλοπυτισμενο με νεα στοιχεια απο μουσικες αλλων λαων
προχωρημενο σε στιχο
και με ρυθμο πιο ελευθερο
Δέν νομιζω ότι το ροκ αποτελεί εξλέλιξη της ροκ εντ ρολ!!!!Αντίθετα μέσα σε αυτ'ην τήν .....έννοια της ροκ έχουν ενσωματωθει πολλα μά παρα πολλα σκουπιδια.........Απλα ή έννοια αυτη βόλεψε τίς εταιρειες που ενσωματωσανε ετεροκλητες μουσικες.Αλλωστε η έννοια ροκ δεν αφορα μουσικη ουσιαστικα αλλα εναν τροπο ζωής......Δέν είδα ομως καμμια αναφορα στο γκαραζ ή το πανκ που είναι ακριβώς αυτό που λες μετεξελλιξη.........
Η ακόλουθη ομιλία εκφωνήθηκε από τον Πωλ Μπαλ σε 150 προπτυχιακούς φοιτητές, οι οποίοι επρόκειτο να παρακολουθήσουν την πρώτη προβολή του αφιερώματος στον Ντύλαν σκηνοθετημένο από τον Μάρτιν Σκορσέζε, με τίτλο "No Direction Home: Bob Dylan", στις 26 Σεπτεμβρίου 2005.
Kατά τη διάρκεια της ενασχόλησής μου με την πολιτική, από τότε που ήμουν στην ηλικία σας μέχρι σήμερα, που έχω τα διπλά σας χρόνια, υπήρξαν τρεις μεγάλοι τραγουδιστές που εξέφρασαν τις ιδέες της εποχής τους: Ο τρίτος ήταν ο Μπρους Σπρίνγκστην (Bruce Springsteen), ο οποίος μας τα είπε όλα για την απογοήτευση που σάρωσε ολόκληρη την Αμερική στη διάρκεια της δεκαετίας του ’70. Ο δεύτερος –που ίσως δεν τον έχετε όλοι ακουστά– ήταν ο Τζίμμυ Κλιφ (Jimmy Cliff), του οποίου η δουλειά στο σάουντρακ της ταινίας "The Harder They Come" αποτέλεσε τον τελευταίο, πλην όμως πιο εμπνευσμένο, ήχο αυτού που μπορεί να συμβεί, ή που θα μπορούσε να είχε συμβεί, αν ο κόσμος κατάφερνε να λυτρωθεί από τη ρέγκε.
O πρώτος, όμως, ήταν ο Μπομπ Ντύλαν. Είμαι ιστορικός της λαϊκής κουλτούρας, έτσι θα κλέψω λίγα λεπτά από το χρόνο σας και θα σας μιλήσω για την επίδραση του Μπομπ Ντύλαν τόσο στον αμερικανικό πολιτισμό όσο και στον παγκόσμιο νεολαιίστικο πολιτισμό σαράντα χρόνια πριν, για την αποφασιστική προσπάθεια που κατέβαλε προκειμένου να γίνει δημιουργικός καλλιτέχνης και να μη μετατραπεί σε σύμβολο, καθώς και για το τι σήμαινε ο ίδιος για εμάς –για τη γενιά μου– σε μια δεκαετία διεκδικήσεων για πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, αντιπολεμικών κινημάτων, μαριχουάνας, LSD, αγάπης, σεξ, φιλίας, αγώνων και απογοητεύσεων. Η γενιά σας είναι αναγκασμένη να απολαύσει και να βιώσει τη δουλειά του Ντύλαν με διαφορετικό τρόπο. Όμως, όπως το έργο του Σαίξπηρ, του Λούις Άρμστρονγκ ή της Κάθρην Χέπμπορν διατηρεί αναλλοίωτα τα καλλιτεχνικά και κοινωνικά του μηνύματα στο πέρασμα των γενεών και των αιώνων, το ίδιο συμβαίνει –και θα εξακολουθήσει να συμβαίνει– με αυτό του Μπομπ Ντύλαν.
Το θυμήθηκα έντονα μόλις πριν από δύο χρόνια, όταν οι ΗΠΑ προετοιμάζονταν για άλλη μια εισβολή σε μια μικρή και μακρινή χώρα. Το «Masters of War» δεν είναι περίπλοκο κομμάτι, αντιπροσωπεύει όμως ένα στιλ τραγουδιού που ανήκει περισσότερο στον Μπόμπυ Ζίμμερμαν (Bobby Zimmerman) από το Χίμπινγκ της Μιννεσότα και στο είδος του λαϊκού τραγουδιστή στο οποίο εξελισσόταν.
Tο 2003, σε διάστημα μόλις δύο μηνών, έπεσε στην αντίληψή μου η έκδοση ενός πολιτικού κόμικς του Masters of War, ενώ άκουσα και μια άλλη εκδοχή του σε ποίηση slam – και τα δύο από καλλιτέχνες κάτω των 25 χρόνων. Oι τελευταίοι άκουσαν στο συγκεκριμένο τραγούδι το ίδιο ακριβώς μήνυμα που είχα ακούσει κι εγώ το 1964. Yπάρχουν πολύ καλοί λόγοι που συνέβη αυτό: Τα «Aφεντικά του πολέμου» είναι ακόμα αφεντικά του πολέμου, διευθύνουν την πιο κερδοφόρα επιχείρηση στην ιστορία του κόσμου και ελέγχουν το Λευκό Οίκο και το κογκρέσο. Ακριβώς όπως τότε.
Πιάνω τον εαυτό μου να παίζει το «The Chimes of Freedom Flashing» (καθώς και άλλα τραγούδια που σχετίστηκαν με το κίνημα για πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα) στις σχολικές τάξεις του Μπράουν, για να εξηγήσω τη συγκίνηση που προκάλεσαν οι βομβαρδισμοί στους μαθητές του Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα, αφού μέχρι σήμερα παραμένει εκπληκτική η ευαισθησία με την οποία ο Μπομπ Ντύλαν ερμήνευσε τα ρατσιστικά γεγονότα που συγκλόνισαν τότε τη χώρα με ευρύτερες επιπτώσεις. O ίδιος συνέλαβε την ουσία του αγώνα για πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα ωθώντας ολόκληρη την κοινωνία προς τα εμπρός, με δεδομένο ότι ανάγκασε τους Αμερικανούς να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη με έναν τρόπο που εκείνοι δεν ήθελαν.
Ο καινούργιος Μπομπ Ντύλαν, που τα «τσούγκριζε» με τον παλιό, ανεβάζοντας τα αμπέρ στο Λαϊκό Φεστιβάλ του Νιούπορτ, σαράντα χρόνια πριν, μιλούσε ήδη για κάτι διαφορετικό, για κάτι που δεν ήταν μόνο πολιτική διαμαρτυρία, μήνυμα ειρήνης και αγάπης. Mολονότι δεν γνωρίζαμε αρχικά ότι το «Rainy Day Women» αναφερόταν στη μαριχουάνα, το μάθαμε αρκετά γρήγορα, ενώ τα αινιγματικά τραγούδια που αναφέρονταν στη σχέση του με τη λαϊκή τραγουδίστρια Τζόαν Μπαέζ εξέφραζαν κάποιες από τις αντιθέσεις μεταξύ αντρών και γυναικών που θα διατυπώνονταν ευκρινώς, από την πλευρά των γυναικών, στο γυναικείο κίνημα. Φυσικά, κάτι συντελούνταν και μέσα του. Ο αποκαλούμενος «Μπομπ Ντύλαν των underground κόμικς», ο φίλος μου Ρόμπερτ Κραμπ (Robert Crumb), παρατήρησε ότι όταν ένα εκατομμύριο νέοι σε φωνάζουν «θεό», είσαι τυχερός αν σε μερικά χρόνια είσαι απλώς ζωντανός. Η πίεση είναι πολύ μεγάλη.
Ίσως ακούσουμε τον Μπομπ Ντύλαν να λέει κατά τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ ότι το 1990 παραδέχτηκε σε κάποιο δημοσιογράφο πως «δεν ήξερε τι είχε όταν το είχε, δεν ήξερε πώς το έχασε, ούτε αν θα το έβρισκε ξανά». Η άποψή μου είναι ότι ακόμα δεν είχε κατορθώσει να δει μέσα του τόσο βαθιά και αναλυτικά όσο θα είχε δει αν ήταν κάποιος άλλος, ένας διαφορετικός άνθρωπος. Kι αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Δεν πρέπει να απαιτούμε από έναν καλλιτέχνη που είναι στιχουργός και μουσικός να είναι ταυτόχρονα πολιτικός στοχαστής βάθους, όπως δεν θα περιμέναμε απ’ αυτόν να είναι σκηνοθέτης ή κάτι άλλο.
Αυτό που ξέρουμε, κι αυτό που μπορούμε να πούμε, είναι ότι πρόκειται για έναν Αμερικανοεβραίο – κι αυτή δεν είναι μια απλή επισήμανση. Οι Εβραίοι της Αμερικής στις ψηφοφορίες που διεξήχθησαν τη δεκαετία του ’60 ήταν κατηγορηματικά αντίθετοι στον πόλεμο των HΠA στο Βιετνάμ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πληθυσμό, εκτός από τους Αφροαμερικανούς. H εναντίωση αυτή εκφράζεται και σήμερα όσον αφορά τον πόλεμο στο Ιράκ. Ωστόσο, οι επίσημοι εβραϊκοί θεσμοί υποστήριξαν ολοκληρωτικά τον πόλεμο τότε, όπως κάνουν και τώρα. Οι προετοιμασίες για τον πόλεμο που επρόκειτο να διεξαχθεί είχαν ήδη θέσει σε επαγρύπνηση τον Μπόμπυ Ζίμμερμαν (πριν ακόμα μετονομαστεί σε Μπομπ Ντύλαν), ο οποίος ήρθε αντιμέτωπος με βαθιές αντιφάσεις που χαρακτήριζαν την Aμερική και την εβραϊκή κοινότητα που ζούσε σε αυτήν. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 νεαροί Εβραίοι στην ηλικία του Ντύλαν, καθώς και άλλοι νεότεροι, υιοθέτησαν τα αντιρατσιστικά ιδεώδη με τρόπο που σόκαρε και προσέβαλε σημαντική μερίδα των μεγαλύτερων ηλικιακά Εβραίων και μη. Oι νέοι είχαν ήδη αρχίσει να βλέπουν την αμερικανική κουλτούρα «αντεστραμμένη», μέσα από τη δική τους οπτική γωνία, και να απορρίπτουν το είδος της ευημερίας που επέβαλε να ζει κάποιος στα προάστια και να έχει δύο αυτοκίνητα στο γκαράζ του σπιτιού του ως αναπόσπαστο στοιχείο του καταναλωτικού τρόπου ζωής το 1960.
Θέλω να προσθέσω κάτι ακόμα αναφορικά με την εβραϊκή κοινότητα της Aμερικής, κι αυτή θα είναι η τελευταία μου επισήμανση για απόψε. O δυσανάλογα μεγάλος ρόλος των Εβραίων σε πολλά πεδία της λαϊκής κουλτούρας –στη μουσική, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση μεταξύ άλλων– αποτελεί συχνά αντικείμενο συζήτησης. Αλλά, όπως έχω ξαναγράψει, εξαιτίας της διασποράς, των κακουχιών και των διώξεων που αυτή συνεπάγεται, οι Εβραίοι λαϊκοί καλλιτέχνες μπόρεσαν με το έργο τους να εκφράσουν τα συναισθήματα εκατομμυρίων ανθρώπων και να επιτρέψουν σε άλλους να δουν μέσα απ’ αυτό εικόνες του εαυτού τους. Είναι ένα ιστορικό δώρο, μια ιστορική ευκαιρία, αλλά και ευθύνη, για εκείνους που πετυχαίνουν στη ζωή ακολουθώντας το δικό τους δρόμο.
Πολλοί –δυστυχώς– έχουν χρησιμοποιήσει το δώρο αυτό μόνο για ίδιον όφελος: για να αποκτήσουν πλούτο και εξουσία. Aρκετοί, πάλι, είχαν διαφορετικό σκοπό. Σκέφτομαι τα θύματα της μαύρης λίστας του Xόλλυγουντ από τους οποίους πήρα συνέντευξη λίγο πριν πεθάνουν. Σκέφτομαι πότε το φίλο μου, το μεγαλοφυή θεατρικό συγγραφέα Τόνυ Κάσνερ (Tony Kushner),[1] και πότε έναν άλλο φίλο, μια άλλου είδους ευφυΐα, τον Χάρβεϋ Πέκαρ (Harvey Pekar).[2] Και πολλούς άλλους...
Ο Μπομπ Ντύλαν είναι ένας άνθρωπος με πολλές αντιφάσεις. Όμως είναι ένας σοβαρός, οικουμενικός καλλιτέχνης, όπως επίσης και Εβραίος καλλιτέχνης. Ακούστε και μάθετε. Σας ευχαριστώ.
Αρχική Δημοσίευση: MRzine, 29 Σεπτεμβρίου 2005
Μετάφραση: Κατερίνα Λαμπρινού
στο περιοδικο ONTHLE REVIEW (ανεξαρτητο σοσιαλιστικο περιοδικο)
τευχος 13
τριτη περιοδος
η πιο προσφατη ταινια για τον Ντυλαν
ΜΠΟΜΠ ΝΤΥΛΑΝ-NO DIRECTION HOME
(BOB DYLAN-NO DIRECTION HOME)
Σκηνοθέτης: ΜΑΡΤΙΝ ΣΚΟΡΤΣΕΖΕ
[[/color]
η αυτοβιογραφία του
Συγγραφέας: ΝΤΥΛΑΝ ΜΠΟΜΠ
Μετάφραση: ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΧΙΛΝΤΑ
Εκδόσεις: ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
Διαθέσιμο
Περιγραφή: Ο Bob Dylan, ο σύγχρονος θρύλος της rock, αποκαλύπτεται όπως ποτέ άλλοτε με αυτή την αυτοβιογραφία. Το βιβλίο έχει χαρακτηριστεί από όλα τα μεγάλα διεθνή έντυπα ως το παγκόσμιο εκδοτικό γεγονός της χρονιάς. Δεν πρόκειται για ένα βιβλίο που κάποιος απλώς γράφει τις αναμνήσεις του αλλά είναι η πρώτη φορά που ένας άνθρωπος τόσο αινιγματικός και κλειστός όσο ο Dylan, ο οποίος άσκησε και εξακολουθεί να ασκεί τεράστια επιρροή μέσα από τη μουσική του, αποκαλύπτει μοναδικά την προσωπικότητα αλλά και τις σκέψεις του τόσο για τη μουσική όσο και για τη ζωή του.
"Ερχόμουν από πολύ μακριά και είχα ξεκινήσει από πολύ χαμηλά. Τώρα όμως η μοίρα ετοιμαζόταν να μου φανερωθεί. Ένιωθα ότι κοιτούσε εμένα και κανέναν άλλο".
Έτσι γράφει ο Bob Dylan στη συγκλονιστική αυτοβιογραφία του με τίτλο Η ζωή μου που εμβαθύνει σε κρίσιμες φάσεις της ζωής και της σταδιοδρομίας του. Βλέπουμε λοιπόν το Γκρίνουιτς Βίλατζ με τα μάτια του Dylan, ο οποίος μας διηγείται με ειλικρίνεια πώς ένιωσε το 1961, όταν έφτασε για πρώτη φορά στο Μανχάταν. Η Νέα Υόρκη του Dylan είναι μια μαγική πόλη με χιλιάδες ευκαιρίες: ολονύχτια πάρτι μέσα σε καπνούς τσιγάρων, λογοτεχνικές αφυπνίσεις, πρόσκαιρους έρωτες και αδιάρρηκτες φιλίες. Κάθε τόσο, ο Dylan διακόπτει τις ελεγειακές παρατηρήσεις του για να παρεμβάλλει αναμνήσεις, διεισδυτικές και σκληρές. Μαζί με τις αφηγήσεις για τα ταξίδια που έκανε στη Νέα Ορλεάνη, το Γούντστοκ, τη Μινεσότα και άλλα μέρη της δύσης, το βιβλίο αυτό συνιστά την έντονα προσωπική αναπόληση μιας σπάνιας εποχής.
Η ζωή μου διά χειρός Bob Dylan είναι μια εξιστόρηση, άλλοτε αποκαλυπτική, άλλοτε ποιητική, παθιασμένη και πνευματώδης, που μας ανοίγει ένα μαγικό παράθυρο στις σκέψεις και τις επιρροές του μεγάλου αυτού δημιουργού. Εκμεταλλευόμενος τα στοιχεία που έχουν σφραγίσει τη μουσική του, το απαράμιλλο αφηγηματικό ταλέντο και την έξοχη εκφραστικότητα, ο Bob Dylan μετατρέπει την αυτοβιογραφία του σε έναν συγκινητικό στοχασμό πάνω στη ζωή, στους ανθρώπους και τους τόπους που τον βοήθησαν να εξελιχθεί ως άνθρωπος και ως μουσικός.
Χρονολογία Εκδοσης: 2005
Σελίδες: 384
ISBN: 960-375-800-0
ο Ντυλαν στην Ελλαδα !!!!!!!!!!!!!!!!!!!
στα Ματαλα !!!!!!!!!!!!!!!
..............Ένα από τα κύρια θέρετρα των χίππυς στην δεκαετία του '60, τα Μάταλα είχαν προσελκύσει ροκ σταρς όπως ο Μπομπ Ντύλαν και ο Κηθ Ρίτσαρντς ή τουλάχιστον έτσι ακούγεται. Οι βράχοι στο βόρειο μέρος της παραλίας ήταν νεκροταφείο στην αρχαιότητα. ...................
Παράθεση από: "sevenseas"ο Ντυλαν στην Ελλαδα !!!!!!!!!!!!!!!!!!!
στα Ματαλα !!!!!!!!!!!!!!!
..............Ένα από τα κύρια θέρετρα των χίππυς στην δεκαετία του '60, τα Μάταλα είχαν προσελκύσει ροκ σταρς όπως ο Μπομπ Ντύλαν και ο Κηθ Ρίτσαρντς ή τουλάχιστον έτσι ακούγεται. Οι βράχοι στο βόρειο μέρος της παραλίας ήταν νεκροταφείο στην αρχαιότητα. ...................
les na eyprepiszontan ekeina ta xronia...h...full bush????
(paizei rolo ayth h leptomereia..sthn istoria toy rok....)
I was sittin' on a stump
Down in New Orleans,
I was feelin' kinda low down,
Dirty and mean.
Along came a fella
And he didn't even ask.
He says, "I know of a woman
That can fix you up fast."
I didn't think twice,
I said like I should,
"Let's go find this lady
That can do me some good."
We walked across the river
On a sailin' spree
And we came to a door
Called one-oh-three.
I was just about ready
To give it a little knock
When out comes a fella
Who couldn't even walk.
He's linkin' and a-slinkin',
Couldn't stand on his feet,
And he moaned and he groaned
And he shuffled down the street.
Well, out of the door
There comes another man.
He wiggled and he wobbled,
He couldn't hardly stand.
He had this frightened
Look in his eyes,
Like he just fought a bear,
He was ready to die.
Well, I peeked through the key crack,
Comin' down the hall
Was a long-legged man
Who couldn't hardly crawl.
He muttered and he uttered
In broken French,
And he looked like he'd been through
A monkey wrench.
Well, by this time
I was a-scared to knock,
I was a-scared to move,
I's in a state of shock.
I hummed a little tune
And I shuffled my feet
And I started walkin' backwards
Down that broad street.
Well, I got to the corner,
I tried my best to smile.
I turned around the corner
And I ran a bloody mile.
Man, I wasn't runnin'
'Cause I was sick,
I was just a-runnin'
To get out of there quick.
Well, I tripped right along
And I'm a-wheezin' in my chest.
I musta run a mile
In a minute or less.
I walked on a log
And I tripped on a stump,
I caught a fast freight
With a one-arm jump.
So, if you're travelin' down
Louisiana way,
And you feel kinda lonesome
And you need a place to stay,
Man, you're better off
In your misery
Than to tackle that lady
At one-oh-three.