Και οι δύο ήταν αιώνιοι κατάδικοι του Άδη.
Ο Σίσυφος είχε καταδικαστεί να ανεβάζει έναν τεράστιο βράχο σ' ένα λόφο και, λίγο πριν φτάσει στην κορυφή, ο βράχος να κυλάει πάλι προς τα κάτω. Κι αυτό συνέβαινε συνέχεια, ξανά και ξανά και ξανά...αιώνια.
Ο Τάνταλος είχε καταδικαστεί αιώνια να διψάει και λίγο πριν πιεί νερό αυτό να ξεγλυστράει μέσα απ' τα δάχτυλά του και να χάνεται, να πεινάει και λίγο πριν κόψει καρπούς απο ένα δέντρο αυτό να ανασηκώνει τα κλαδιά του και οι καρποί να γίνονται απρόσιτοι.
Ο Σίσυφος συμβολίζει μια επαναληπτική και κουραστική πορεία προς μια όαση που κάθε φορά αποδεικνύεται αντικατοπτρισμός.
Ο Τάνταλος συμβολίζει τη βασανιστική, ανεκπλήρωτη επιθυμία.
Αν εξαιρέσετε το στοιχείο της ''αιωνιότητας'' (που είναι κοινό), ποιά τιμωρία πιστεύετε πώς ήταν χειρότερη;
Του Σίσυφου ή του Τάνταλου;
Χαλαρά, του Σίσυφου! :shock:
Η απλή λογική μου λέει ότι αν κάτι που θέλω δε μου κάθεται μία, δύο, τρεις, δεκατρείς, ε, άει σιχτίρ τότε, πάμε γι'άλλα, και υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν μανταρίνια!
:shock:
Μου φταίω εγώ δηλ, που κάνω τη λάθος επιλογή να θέλω κάτι το οποίο δεν μπορώ να έχω... Άρα, σταματάω να το θέλω!
:roll:
Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Και δεν με πειράζει να μου πουν 'όχι'.
Με πειράζει όμως να προσπαθώ για κάτι, κι αυτό να μην αποδίδει καρπούς ντιπ κατά ντιπ... :roll:
erwtw: gia poio logo yparxoyn paraboles my8oi kai pragmatikothtes poy aforoyn ws epi to pleiston..timwries??
kai den yparxoyn antistoixes poy na einai eyxaristes (den lew oti den yparxoyn, apla den mas einai toso elkystikes wste na tis 8ymomaste)...kai na anaparagontai aytes????
giati prepei na exoyme mia timwria na aiwreitai apo panw mas ..synexeia???
απαντώ (θα προσπαθήσω τουλάχιστον...!):
για να μπορούμε μόνοι μας να εκτιμήσουμε τι είναι καλό στη ζωή μας.
την επιβράβευση μπορούμε (και πρέπει) να την βιώσουμε ώστε να γίνει οδηγός των πράξεών μας. Την τιμωρία αντίθετα, χρειάζεται να μας την υπενθυμίζουν, ώστε να μας 'καθοδηγεί' χωρίς να γίνει εμπειρία...
den diafwnw...giati den ginetai omws tosh syxnh diaspora twn epibrabeysewn kai toynantion areskomaste na anaparagoyme kai na anametadidoyme tis timwries kai tis enoxes.....(shm.eimai arketa enoxikh isws kai gi'ayto aporw toso).
Παράθεση από: "plus"erwtw: gia poio logo yparxoyn paraboles my8oi kai pragmatikothtes poy aforoyn ws epi to pleiston..timwries??
kai den yparxoyn antistoixes poy na einai eyxaristes (den lew oti den yparxoyn, apla den mas einai toso elkystikes wste na tis 8ymomaste)...kai na anaparagontai aytes????
giati prepei na exoyme mia timwria na aiwreitai apo panw mas ..synexeia???
Οι παραβολές που προανέφερα συμβολίζουν ψυχικές καταστάσεις που υπάρχουν ούτως ή άλλως.
Ευχάριστες παραβολές υπάρχουν και είναι γνωστές. Όλοι έχουμε ακούσει για την Εδέμ, τα Ηλύσια Πεδία, τα Νησιά των Μακάρων κλπ κλπ...
Παράθεση από: "Nikos28"Οι παραβολές που προανέφερα συμβολίζουν ψυχικές καταστάσεις που υπάρχουν ούτως ή άλλως.
Ευχάριστες παραβολές υπάρχουν και είναι γνωστές. Όλοι έχουμε ακούσει για την Εδέμ, τα Ηλύσια Πεδία, τα Νησιά των Μακάρων κλπ κλπ...
den amfevalla gi'ayto kai den krinw ayto poy egrapses .kai emena moy arese, aplws mia diapistwsh ekana. 8ewrw kai tis 2 timwries ises se adikia kai entash kai sklhrothta.
Παράθεση από: "Enia"Η απλή λογική μου λέει ότι αν κάτι που θέλω δε μου κάθεται μία, δύο, τρεις, δεκατρείς, ε, άει σιχτίρ τότε, πάμε γι'άλλα, και υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν μανταρίνια!
Λιλάκι σωστό αυτό που λες, συμφωνώ κι επαυξάνω.
Εδώ όμως δε μιλάμε για μια απλή, ματαιόδοξη επιθυμία, μιλάμε για μια έντονη παρόρμηση που πρέπει να εκτονωθεί.
Νερό και φαγητό ήθελε ο Τάνταλος, όχι τίποτα εξεζητημένο.
Οπότε;
Παράθεση από: "plus"Παράθεση από: "Nikos28"Οι παραβολές που προανέφερα συμβολίζουν ψυχικές καταστάσεις που υπάρχουν ούτως ή άλλως.
Ευχάριστες παραβολές υπάρχουν και είναι γνωστές. Όλοι έχουμε ακούσει για την Εδέμ, τα Ηλύσια Πεδία, τα Νησιά των Μακάρων κλπ κλπ...
den amfevalla gi'ayto kai den krinw ayto poy egrapses .kai emena moy arese, aplws mia diapistwsh ekana. 8ewrw kai tis 2 timwries ises se adikia kai entash kai sklhrothta.
Δε με πειράζει καθόλου αν με κρίνεις, με την κριτική γίνομαι καλύτερος! :) :wink:
Χαίρομαι που σου άρεσε το ερώτημα...
Ωστόσο, δεν ξεχωρίζεις μια απ' τις δύο τιμωρίες ως σκληρότερη, έστω και λίγο;
quote]
Δε με πειράζει καθόλου αν με κρίνεις, με την κριτική γίνομαι καλύτερος! :) :wink:
Χαίρομαι που σου άρεσε το ερώτημα...
Ωστόσο, δεν ξεχωρίζεις μια απ' τις δύο τιμωρίες ως σκληρότερη, έστω και λίγο;[/quote]
kai oi dyo einai poly sklhres ka8ws to atomo erxetai antimetwpo me th mataiothta , prospa8ei na kanei kati poy pote den petyxainei...h bash einai h idia...o stoxos diaferei.
ο λόγος που στην περίπτωση του Τάνταλου γίνεται χρήση της τροφής και
του νερού, απλά αγαθά προσιτά στον καθένα, είναι για να τονιστεί στον
υπερθετικό το ότι το "άπιαστο" είναι διαφορετικό για τον καθένα μας και
αυτό που για κάποιον είναι θεωρητικό απλό και αυταπόδεικτο για κάποιον
άλλον μπορεί να απαιτεί αγώνα και θυσία για να αποκτηθεί
οι δύο ιστορίες τιμωρίας δεν είναι και πολύ διαφορετικές μεταξύ τους - η
κατάληξη τους είναι η ίδια
η μη κατάκτηση του επιθυμητού - όμως αυτή η "κατάκτηση" δεν είναι η
κινητήρια δύναμη του ανθρώπου? αυτή δεν είναι που δημιουργεί πολιτισμό
και τεχνολογικά επιτεύγματα??
αν τώρα θέλουμε να το δούμε αποκλειστικά σε επίπεδο ανθρωπίνων σχέσεων,
η διαρκής αναζήτηση του καλύτερου είναι άκρως επικίνδυνη - πολύ
περισσότερο, όταν δεν έχουμε οριοθετήσει με σαφήνεια και ειλικρίνεια το τι
θεωρούμε "καλύτερο"
πάντως αν ήθελα να αντιπαραβάλω μια τιμωρία σε αυτή του Τάνταλου δεν
θα επέλεγα αυτή του Σίσυφου, αλλά την ιστορία του Προμηθέα ... που
τιμωρήθηκε επειδή ακριβώς άγγιξε το απαγορευμένο :)
Έχω την εντύπωση πως και οι δυο καταδίκες δημιουργούν το ανεκπλήρωτο της επιθυμίας, μόνο που η επιθυμία στην κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Στη μια περίπτωση επιθυμείς το αυτονόητο, την απλή επιβίωση, και στην άλλη να επιθυμείς κάποιο επίτευγμα το οποίο αποδεικνύεται πως είναι μια ουτοπία. Έτσι λοιπόν και οι δυο τιμωρίες έχουν το ίδιο αποτέλεσμα, το συναίσθημα του ανικανοποίητου, και την ίδια βαρύτητα. Θεωρώ την ιστορία του Προμηθέα την χειρότερη και πιο άδικη, διότι εκείνος τιμωρήθηκε επειδή θεώρησε -δικαίως κατά τη γνώμη μου- πως το συγκεκριμένο απαγορευμένο δεν θα έπρεπε να απαγορεύεται και αποφάσισε να παραβεί την απαγόρευση αναλαμβάνοντας την ευθύνη και το κόστος της πράξης του.
Παράθεση από: "joking"ο λόγος που στην περίπτωση του Τάνταλου γίνεται χρήση της τροφής και
του νερού, απλά αγαθά προσιτά στον καθένα, είναι για να τονιστεί στον
υπερθετικό το ότι το "άπιαστο" είναι διαφορετικό για τον καθένα μας και
αυτό που για κάποιον είναι θεωρητικό απλό και αυταπόδεικτο για κάποιον
άλλον μπορεί να απαιτεί αγώνα και θυσία για να αποκτηθεί
αν τώρα θέλουμε να το δούμε αποκλειστικά σε επίπεδο ανθρωπίνων σχέσεων,
η διαρκής αναζήτηση του καλύτερου είναι άκρως επικίνδυνη - πολύ
περισσότερο, όταν δεν έχουμε οριοθετήσει με σαφήνεια και ειλικρίνεια το τι
θεωρούμε "καλύτερο"
πάντως αν ήθελα να αντιπαραβάλω μια τιμωρία σε αυτή του Τάνταλου δεν
θα επέλεγα αυτή του Σίσυφου, αλλά την ιστορία του Προμηθέα ... που
τιμωρήθηκε επειδή ακριβώς άγγιξε το απαγορευμένο :)
Στην πρώτη παράγραφο διαφωνώ. Η χρήση της τροφής και του νερού γίνεται για να τονιστεί η ένταση και το βάθος της τιμωρίας, αφού ο Τάνταλος δεν επιθυμούσε απλώς κάτι όμορφο, μια ωραία γυναίκα π.χ ή δόξα, αλλά τα ίδια τα εφόδια της αυτοσυντήρησης. Υπέφερε όχι απο ματαιοδοξία αλλά απο τη μη εκτόνωση των βασικότερων ανθρώπινων ενορμήσεων.
Στη δεύτερη παράγραφο συμφωνώ απόλυτα.
Στην τρίτη, διαφωνώ και πάλι! :)
Ναι μεν ο Προμηθέας τιμωρήθηκε αλλά η τιμωρία του δεν ήταν αιώνια, όπως του Τάνταλου και του Σίσυφου (απελευθερώθηκε, κατά το μύθο, απο τον Ηρακλή) ενώ οι δύο ''κατάδικοι'' που αντιπαρέβαλα κάθε άλλο παρά ήρωες - όπως ο Προμηθέας - ήταν στα μάτια των αρχαίων και γενικότερα... Κατ' εμέ, δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα τους.
Παράθεση από: "Argiro"Έχω την εντύπωση πως και οι δυο καταδίκες δημιουργούν το ανεκπλήρωτο της επιθυμίας, μόνο που η επιθυμία στην κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Στη μια περίπτωση επιθυμείς το αυτονόητο, την απλή επιβίωση, και στην άλλη να επιθυμείς κάποιο επίτευγμα το οποίο αποδεικνύεται πως είναι μια ουτοπία. Έτσι λοιπόν και οι δυο τιμωρίες έχουν το ίδιο αποτέλεσμα, το συναίσθημα του ανικανοποίητου, και την ίδια βαρύτητα.
Πολύ σωστές οι παρατηρήσεις!
Σα να λέμε οτι ο Τάνταλος εκφράζει τις βασικές και θεμελιακές για τη ζωή ενορμήσεις ενώ ο Σίσυφος τις ματαιόδοξες και άσκοπες (όπως είναι, π.χ, το ανέβασμα ενός βράχου σ' ένα βουνό!)
Εμένα, πάντως, προσωπικά, η τιμωρία του Σίσυφου με παραπέμπει νοερά περισσότερο στη διαρκή επανάληψη παρά στη ματαιοδοξία.
Αυτό, βέβαια, εξαρτάται κι απο την οπτική γωνία που βλέπουμε το μύθο και τον ερμηνεύουμε.
Μάλλον σωστές είναι όλες οι εκδοχές! :wink:
..υπαρχει ενα θεμελιακο λαθος στον διληματικο προβληματισμο!
:wink:
...ο Τανταλος ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ απο διψα & πεινα...αρα οι "αναγκες" εχουν παψει να θεωρουνται αυστηρα βιολογικες & απαραιτητες....
:lol:
...θα προσυπογραψω ομως στο μαρτυριο του Προμηθεα...& υπερβατικα θα προσθεσω , η αλτρουιστικη & κοινωφελης προαιρεση , δικαιωνεται...εστω & μακροπροθεσμα....
:wink:
Παράθεση από: "Nikos28"Ναι μεν ο Προμηθέας τιμωρήθηκε αλλά η τιμωρία του δεν ήταν αιώνια, όπως του Τάνταλου και του Σίσυφου (απελευθερώθηκε, κατά το μύθο, απο τον Ηρακλή) ενώ οι δύο ''κατάδικοι'' που αντιπαρέβαλα κάθε άλλο παρά ήρωες - όπως ο Προμηθέας - ήταν στα μάτια των αρχαίων και γενικότερα... Κατ' εμέ, δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα τους.
Αυτοί που επέβαλλαν την τιμωρία στον Προμηθέα δεν ήξεραν πως κάποια στιγμή θα τον ελευθέρωνε ο Ηρακλής ούτε και ο ίδιος ο Προμηθέας γνώριζε κάτι τέτοιο όταν αποφάσισε να παραβεί την απαγόρευση. Νομίζω πως ο μύθος συμβολίζει τη διαμάχη μέσα στους κόλπους κάποιων ιερατείων για τη διάδοση ή μη της γνώσης και χρήσιμων πραγμάτων που κατείχαν, όπως η φωτιά, στον απλό λαό, τα οποία κρατούσαν για λογαριασμό τους για να μπορούν να τον έχουν κάτω από την εξουσία τους. Σίγουρα δεν υπάρχει σχέση στην αιτία με τους άλλους μύθους και γι αυτό τη θεώρησα σκληρή και άδικη, όπως όλες τις τιμωρίες προς αυτούς που παραβαίνουν εντολές του τύπου μην αγγίξεις, μη φας, μην ερευνήσεις, μην διαδόσεις. Οι αναφορές για τιμωρίες τέτοιων παραβάσεων έχουν διαφορετικό σκοπό κάθε φορά. Άλλοτε χρησιμοποιούνται προς εκφοβισμό και άλλοτε ως παράδειγμα αντίδρασης.
Όσο για τον Σίσυφο και τον Τάνταλο, μήπως και οι δυο τιμωρίες δεν έχουν το στοιχείο της επανάληψης; Όπως πολύ σωστά αναφέρθηκε, ειδικά στην περίπτωση του Τάνταλου η επιθυμία παύει πια να αφορά στην επιβίωση μόνο και μόνο επειδή επαναλαμβάνεται και παρόλο που δεν τρώει και δεν πίνει δεν πεθαίνει. Και ο Σίσυφος πηγαίνει προς την όαση πάλι και πάλι μέχρι τον αιώνα τον άπαντα... Νομίζω πως δεν μπορεί να πει κανείς πως κάποια από τις δυο είναι χειρότερη από την άλλη, ακριβώς επειδή είναι καταδικασμένοι και οι δυο να επαναλαμβάνουν το ίδιο πράγμα χωρίς αντίκρυσμα.
Παράθεση από: "energizer"..υπαρχει ενα θεμελιακο λαθος στον διληματικο προβληματισμο!
:wink:
...ο Τανταλος ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ απο διψα & πεινα...αρα οι "αναγκες" εχουν παψει να θεωρουνται αυστηρα βιολογικες & απαραιτητες....
:lol:
Πώς να πεθάνει αφού είναι στον Άδη και είναι ''αιωνίτης'' (πώς λέμε ισοβίτης...);;; :twisted: :P
Παράθεση από: "Argiro"Όσο για τον Σίσυφο και τον Τάνταλο, μήπως και οι δυο τιμωρίες δεν έχουν το στοιχείο της επανάληψης; Όπως πολύ σωστά αναφέρθηκε, ειδικά στην περίπτωση του Τάνταλου η επιθυμία παύει πια να αφορά στην επιβίωση μόνο και μόνο επειδή επαναλαμβάνεται και παρόλο που δεν τρώει και δεν πίνει δεν πεθαίνει. Και ο Σίσυφος πηγαίνει προς την όαση πάλι και πάλι μέχρι τον αιώνα τον άπαντα... Νομίζω πως δεν μπορεί να πει κανείς πως κάποια από τις δυο είναι χειρότερη από την άλλη, ακριβώς επειδή είναι καταδικασμένοι και οι δυο να επαναλαμβάνουν το ίδιο πράγμα χωρίς αντίκρυσμα.
Απ' τη στιγμή που οι τιμωρίες είναι, κατά το μύθο, αιώνιες, εννοείται οτι έχουν και οι δύο ένα στοιχείο ''επανάληψης''. Ωστόσο, στο Σίσυφο αυτή η επανάληψη είναι πιο έντονη γιατί είναι ''κυκλική'', διαδοχική - ανέβαζε το βράχο, έπεφτε, τον ανέβαζε πάλι κλπ κλπ.
Η επιβίωση δεν έχει κανένα νόημα διότι και οι δύο ήταν νεκροί, στον Άδη. Απλά ο μύθος θέλει να υπογραμμίσει τη σημασία της μη εκτόνωσης των βασικών ενορμήσεων ή ορμών.
Πάντως, απ' όσα ειπώθηκαν ξεχωρίζω (για το Σίσυφο) το στοιχείο της ματαιοδοξίας!
Θα επανέλθω σ' αυτό αργότερα... :idea:
Εγώ, προσωπικά, πιστεύω οτι χειρότερη τιμωρία ήταν αυτή του Τάνταλου.
Άλλωστε, αυτό φαίνεται και απο το έγκλημα που έπραξαν οι Σίσυφος και Τάνταλος. Ο πρώτος (γνωστός για τη σοφία αλλά και για την πανουργία του) προσπάθησε, κατεβαίνοντας στον Άδη, να εξαπατήσει την Περσεφόνη.
Ο δεύτερος προσπάθησε να εξαπατήσει όλους τους θεούς σφάζοντας το γιό του, Πέλοπα, και προσφέροντας τους το κρέας του για να το φάνε και να διαπιστώσει αν θα το καταλάβαιναν!
Ετυμολογικά, το όνομα Τάνταλος αποπνέει...ταλαιπωρία. Κατά μια εκδοχή, η λέξη αρχικώς ήταν Τάλ-ταλ-ος - το ταλ. συνδέεται με το τάλας (ταλαίπωρος). Κατά μια άλλη, προέρχεται απο τη λέξη ταλάντατος (ο πιο ταλαίπωρος!)
Έτσι, τόσο απο πλευράς αδικήματος όσο και απο πλευράς ετυμολόγησης, ο Τάνταλος...υπερισχύει.
Κάτι που δείχνει οτι, για τους αρχαία μυθοπλαστική σκέψη τουλάχιστον, η μη εκπλήρωση των βασικών ενορμήσεων είναι χειρότερη απο τη βασανιστική και άσκοπη επανάληψη.
Παρεμπιπτόντως, ο Σίσυφος ήταν σοφός και πανούργος. Οπότε, ίσως να θέλει να δείξει ο μύθος την παρεκτροπή της σοφίας σε ματαιοδοξία - το ανέβασμα ενός τεράστιου βράχου στην κορυφή ενός βουνού: Κάτι που ενώ, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται σπουδαίο και μεγαλεπήβολο, στην ουσία δε σημαίνει τίποτα.
Για ρίξε και την ετυμολογία του 'Σίσυφος'... :roll:
γιατι τοσο κολλημα με τις ετυμολογιες σημερα? :roll:
(ανέκαθεν το είχε.... που να μας το γυρίσει και σε αριθμολογία! :lol: .... απλά ίσως σήμερα θυμήθηκε να κατεβάσει τον Μπαμπινιώτη από τη βιβλιοθήκη...) :lol: :P
Τώρα εμείς περνάμε το μαρτύριο του Ταντάλου ή του άλλου; :twisted:
Επίσης, ο Μπαμπινιώτης ως μέγας διαφθορέας της ελληνικής καλό είναι
να χρησιμοποιείται με φειδώ έως καθόλου! Ε, μα πια!
Και τι σ' έπιασε με τους αποθαμένους; Τώρα που μου ήρθε το δημώδες...
Αδίσταχτε τύπε -ΑΚΑ Νίκο, ΑΚΑ λατρεία της 'Ενιας- για ρίξε και εκείνο
του Νεκρού Αδελφού. "'Ακουσες, Κωνσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;"
'Οπου αναμένω με αγωνία την ανάλυση για τα ομιλούντα πτηνά.
Αφού έχεις οίστρο είπα να σε σπρώξω -τσουπ μία ανεπαίσθητη ώθηση-
προς κάτι πιο ιντελεκτουέλ :24: :24:
Είσαι και πολύ γραμματιζούμενος καλά το είχα καταλάβει
η πλατινέ! :twisted:
Παράθεση από: "Enia"Για ρίξε και την ετυμολογία του 'Σίσυφος'... :roll:
Δεν είναι γνωστή.
Ενδεχομένως σημαίνει ''πανούργος'', σύμφωνα με μια λέξη που διασώζει ο λεξικογράφος Ησύχιος (''σέσυφος'').
Η παράκαμψη -να πω;- των σοβαρών μου προτάσεων με έχει κάνει εξάλλου και έξω φρενών. Ως εκ τούτου... λέω να σου ρίχνω πού και πού -μην πω και ενίοτε- διάφορες ιδέες. ΣΝΟΜΠΑΡΙΑ! 'Οπου σνομπ=σίνε νομπιλιτάτις :twisted: :hah:
Παράθεση από: "tristana"Τώρα εμείς περνάμε το μαρτύριο του Ταντάλου ή του άλλου; :twisted:
Επίσης, ο Μπαμπινιώτης ως μέγας διαφθορέας της ελληνικής καλό είναι
να χρησιμοποιείται με φειδώ έως καθόλου! Ε, μα πια!
Και τι σ' έπιασε με τους αποθαμένους; Τώρα που μου ήρθε το δημώδες...
Αδίσταχτε τύπε -ΑΚΑ Νίκο, ΑΚΑ λατρεία της 'Ενιας- για ρίξε και εκείνο
του Νεκρού Αδελφού. "'Ακουσες, Κωνσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;"
'Οπου αναμένω με αγωνία την ανάλυση για τα ομιλούντα πτηνά.
Αφού έχεις οίστρο είπα να σε σπρώξω -τσουπ μία ανεπαίσθητη ώθηση-
προς κάτι πιο ιντελεκτουέλ :24: :24:
Είσαι και πολύ γραμματιζούμενος καλά το είχα καταλάβει
η πλατινέ! :twisted:
Μάλλον εγώ περνάω μαζί σου το μαρτύριο του άλλου - του Σίσυφου! :twisted:
Με μπριζώνεις ξανά και ξανά και ξανά - και σα να μην έφτανε αυτό, θες να μάθεις και την ετυμολόγηση της μπρίζας! :P
Δεν ξέρω τι λένε τα ομιλούντα πτηνά!
Να σου πω τι λένε οι ομιλούσες κεφαλές καλύτερα; Ξέρεις, οι Talking Heads, που λένε το Psycho Killer! :twisted: :lol:
Κατόπιν τούτου... Τριστάνα+Νίκος= :sonstige:
'Οπου όλοι ξέρουμε ΠΟΙΑ είναι το αγγελούδι, σωστά; *Ρητορική ήτο*
:sonstige: Για την αποκατάσταση της τάξης. Το σωστό καρτουνάκι...
ααα εγω λεω πως εχει δικιο η Tris!
Ψιτ... εσύ ο "Εκτελούνται Μεταφοραί" για κάνε έναν κόπο και ρίξε με στην Διασπορά. Δεν μου βγαίνει η τραμπάλα Αγγελάκι-Διαολάκι! Τις πταίει;;;;
Επιτελους! Θα έχω ένα κατάδικό μου θέμα στην Διασπορά!
Ως επιστήμων, ανθρωπος, γυναίκα και ενίοτε Τέρας, ολοκληρώθηκα!!!
Να σε ρίξω στη Διασπορά;
Όχι αγάπη μου, δε τα κάνω εγώ αυτά...
Είμαι ανεκτικός με τις αντιφρονούσες! :wink: :lol:
Παράθεση από: "plus"ααα εγω λεω πως εχει δικιο η Tris!
Ιδού!
Γυναικεία αλληλεγγύη επι το έργον! :P
'Ωστε ανεκτικός; Ε, όχι δεν το δέχομαι! Βαριόμαστε μήπως πουρνό-πουρνό;;;;;;
Η Πλας διαθέτει απλώς ευθυκρισία! :twisted:
Και ας συμπληρώσω ότι κι εγώ συμφωνώ μαζί της! Επιτέλους!
'Αι σαλούτ γιου... Εκ μέρους του Τάνταλου και όποιου άλλου ταλαίπωρου
πέσει στα κρινοδάχτυλά σου... :king:
Αντιπαρέρχομαι τις αναλύσεις για τα μαρτύρια Σισύφου και Ταντάλου
για να συγκεντρωθώ στο Μέγα ερωτημα τεθέν απο ΤΡΙΣΤΑΝΑ
εκείνο του Νεκρού αδελφού.
"κατ΄αρχάς όλο το ποίημα ωδή προς καθετί μονάκριβο
και πολύτιμο. Όταν αυτό αληθώς συμβαίνει τότε η αντίληψη για
το παιχνίδι του Σύμπαντος γίνεται μια υποταγή στις διατακτικές του
για τα συμφέροντα του ανθρώπου σε βαθμό που η φυσική του
ξεπέφτει σε ένα χοντροκομμένο οπτιμισμό που παροτρύνει
το ένα και το άλλο.(αυτό αναγει στην Στωική Φιλοσοφία :) )
Έτσι λοιπόν Ο Κωνσταντής υποτάσσεται στη διαταγή της Φύσης(μάνας)
και απο τον Άδη βγαίνει πάιρνει το άλογο και φεύγει για να φέρει πίσω το
πολυτιμότερο αγαθό της Φύσης..Καθ΄οδόν τα πτηνα (πουλάκια-και μη πάει το μυαλό σας σς παντός είδους πουλιά :P ) μιλούν για να καταστήσουν
γνωστό την συνύπαρξη του δυνατού και αδύνατου
(παραπομπή στο σκοτεινό φιλόσοφο Ηράκλειτο"όταν οι σκέψεις δεν είναι σαφείς ή υπάρχει δόλος για κάλυψη ή έλλειψη σκέψης"....και μια αναφορά στον Ζαν-Πώλ που λέει "Ότι περικλείει μεγάλες έννοιες
εκφράζεται σκοτεινά ώστε το μέτριο πνεύμα να το βλέπει ως μια ανοησία
Ελπίζω ΤΡΙΣ να κάλυψα το ερωτημά σου φιλοσοφικά
Θα επανέλθω για μια σοβαρή ανάλυση των μαρτυριων...
:twisted:
Ρία Μαρία μου, απολύτως! :P
Από τα αγαπημένα ποιήματα. Σ' ευχαριστώ.
Να επανέλθεις Ρία Μαρία.
Να επανέλθεις μήπως καταλάβω κι εγώ η ά-νοη ποιο ακριβώς είναι το θέμα. Ποιος ο προβληματισμός. Και, εν τέλει, πού είναι το δίλημμα!
Και, ως ά-νοη, να ξεκινήσω με την πρώτη απορία (η αδαής!)]
και τι αυτοτιμωρουμαι...μηπως σκληρα? (σαν ο τροπος διαλευκανσης γκριζων ζωνων..μηπως φταιω και γω..γιατι?)
και η προσπαθεια για τριτη καλυτερη λυση τελικα (οχι η δικη σου ευθεια λυση)
(και τι απεγινε με τους αλλους?..και συ..)
ομορφος κοσμος ηθικος αγγελικα πλασμενος
Στο τελος καπου αυτοτιμωρια απο φοβο
θελοντας και μη θα φτασουμε..και νικητες και νικημενοι..αλλα τα μονοπατια ως εκει τα διαλεγουμε και ας αφηνουμε καπου καποιον να ειναι οδηγος..ευκολοπατητα..δυσκολα..λαθος τελειως,,καποια που μοιαζουν αδιαβατα,,αλλα μας κανουν ομορφοτερους..αλλα μας δειχουν ομορφοτερους..ειναι και μερικα που σε κανουν κοματια ..και τι ειναι λαθος?
black_velvet εγραψε...Το κυριότερο όμως είναι πως από όλα μαθαίνω, κερδίζω κάτι και προχωρώ πάντα πιο σίγουρη και δυνατή
:roll:
τι λετε βρε κορίτσια...??
καλα καλα θα επανέλθω για να ακούσετε και τη δική μου άποψη
τώρα δε μπορώ να φιλοσοφήσω αλλά διαισθάνομαι ότι
κάτι λείπει απο αυτά που λέτε...
μπορεί και να καταλήξουμε στα ίδια ..αλλά η αναλυση θα ε΄χει αξία :wink:
:lol: :lol:
Παράθεση από: "riaghul"τι λετε βρε κορίτσια...??
καλα καλα θα επανέλθω για να ακούσετε και τη δική μου άποψη
τώρα δε μπορώ να φιλοσοφήσω αλλά διαισθάνομαι ότι
κάτι λείπει απο αυτά που λέτε...
μπορεί και να καταλήξουμε στα ίδια ..αλλά η αναλυση θα ε΄χει αξία :wink:
:lol: :lol:
πολυ μου αρεσει η λέξη "Διαισθάνομαι", όπως και το "Κάτι λειπει" ;) ;)
(να επανέλθεις..)
για μενα χειροτερο ειναι το μαρτυριο του τανταλου!!!!(τι? να πω οτι θελω να φαω πχ.μια σοκολατινα και να μην μπορω??????????μπορει να πεσω και σε κωμα!!!!!!)
οσο για το μαρτυριο του σισυφου.....ναι καλα μια-δυο φορεσ θα προσπαθουσα,μετα θα την παραταγα την πετρα και θα πηγαινα να την αραξω κατω απο κανα δεντρο!!!!!!!!!!!!
...θα συμφωνησω με την αποψη περι "μη τιμωριας" :!:
...επαυξανω , στην θεωρηση οτι ο δρομος ειναι σκοτεινος αλλα παντα μπροστα μας βλεπουμε καποιο φως...υπαρχει δεν υπαρχει...εμεις το βλεπουμε & προχωραμε...αλλοτε απομακρυνεται , αλλοτε πλησιαζει , σβηνει & ξαναναβει...
...ειναι το καθηκον μας , ο σκοπος μας...keep walking (που λεει & η μυθικη διαφημιση...)
:wink:
...η ψυχοσυνθεση μας , τα βιωματα μας , η κοινωνια & τα περιρεοντα ερεθισματα διαμορφωνουν την αντιληψη μας περι τιμωριας & αμοιβης...
:twisted:
...προσωπικα τον συσχετισμο αυτον τον θεωρω απαραιτητο σε καθε ειδους κοινωνικοποιηση (οικογενεια , σχολειο κ.τ.λ...)
:twisted:
...αλλα σε (υποτιθεται!) ωριμους , νοημονες & σωφρονες πολιτες...ολα αυτα μοιαζουν με παραμυθακια της γιαγιας...
:twisted:
[quote user="Nikos28" post="205839"]Και οι δύο ήταν αιώνιοι κατάδικοι του Άδη.
Ο Σίσυφος είχε καταδικαστεί να ανεβάζει έναν τεράστιο βράχο σ' ένα λόφο και, λίγο πριν φτάσει στην κορυφή, ο βράχος να κυλάει πάλι προς τα κάτω. Κι αυτό συνέβαινε συνέχεια, ξανά και ξανά και ξανά...αιώνια.
Ο Τάνταλος είχε καταδικαστεί αιώνια να διψάει και λίγο πριν πιεί νερό αυτό να ξεγλυστράει μέσα απ' τα δάχτυλά του και να χάνεται, να πεινάει και λίγο πριν κόψει καρπούς απο ένα δέντρο αυτό να ανασηκώνει τα κλαδιά του και οι καρποί να γίνονται απρόσιτοι.
Ο Σίσυφος συμβολίζει μια επαναληπτική και κουραστική πορεία προς μια όαση που κάθε φορά αποδεικνύεται αντικατοπτρισμός.
Ο Τάνταλος συμβολίζει τη βασανιστική, ανεκπλήρωτη επιθυμία.
Αν εξαιρέσετε το στοιχείο της ''αιωνιότητας'' (που είναι κοινό), ποιά τιμωρία πιστεύετε πώς ήταν χειρότερη;
Του Σίσυφου ή του Τάνταλου;[/quote]
Του βράχου που δεν τον αφήνουν στην ησυχία του με τα ανεβοκατεβάσματα. :mrorange: :mrorange: :mrorange:
Διαφωνώ απίστευτα με όλα αυτά τα μυθεύματα που εσωκλείουν μάλιστα και τα ηθικά τους διλήμματα... :razz:
Ο Τάνταλος βέβαια ήταν κλέφτης και παιδοκτόνος. Ένας άπληστος και αχάριστος που ενώ οι θεοί[όνομα και μη χωριό] τον θεωρούσαν ομοτράπεζο εκείνος έκλεβε από το νέκταρ και την αμβροσία τους. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σκότωσε και τεμάχισε τον γιό του προσφέροντάς τον ως τροφή, στους θεούς με σκοπό να τους εξαπατήσει. Αλλά, γατόνια οι θεοί, κατάλαβαν το έγκλημα, και την προσπάθεια συγκάλυψής του, ανέστησαν τον γιό Πέλοπα και καταδίκασαν σε αιώνια τιμωρία τον πατέρα.
Σωστά και τιμωρήθηκε... αυτό θα συνέβαινε και σήμερα από την έντιμη πολιτεία... :razz:
Αλλά ο καημένος ο Σίσυφος! Έξυπνος αλλά και πονηρός μαζί, αφού κατάφερε να ξεγελάσει και να νικήσει τον Άδη, επειδή ανακατεύτηκε στις ερωτοδουλειές του Δία και γενικά μπερδεψιάρης στην συμπεριφορά, την πλήρωσε...
Κι αυτό είναι και το δίδαγμα εδώ: απόσταση από ό,τι δεν μας αφορά... ;-)